Ludzie toksyczni

Ludzie toksyczni – ludzie fałszywi i bezczelni.
Cecha charakterystyczna: brak szacunku do innych.

(Na podstawie: „Toxic – jak radzić sobie z osobami, które utrudniają Ci życie”; Autorka: Joanna Jankiewicz; Wydawnictwo: „Złote Myśli”)

======

Dziecko, które jest ofiarą toksycznych rodziców lub innych toksycznych osób, może posiadać zaburzenie (uszkodzenie) psychiczne o nazwie: dysocjacja psychiczna.

Dysocjacja psychiczna jest to oderwanie psychiczne od realnego życia, jest to oddzielenie psychiki od ciała fizycznego.

Objawy takiego stanu psychiki człowieka pokazują się w braku zorganizowania w działaniach, w rozbiciu psychicznym człowieka. Taki człowiek może być roztargniony, nieuważny.

Taki człowiek może stwarzać w swoim życiu bardzo niekorzystne układy zdarzeń, które są przeciwko jego dobremu interesowi we właściwym rozumieniu. Zatem taki człowiek wchodzi w złe układy życiowe, jeżeli spotka ludzi złych. Software podświadome reaguje według wyuczonych schematów, kiedy był kontakt ze złymi ludźmi. Taki człowiek nie potrafi dbać o własny dobry interes.

Przyczyną są traumatyczne przeżycia w okresie dziecięcym. Mechanizmy obronne psychiczne zabezpieczają w ten sposób daną osobę od przeżyć psychicznych, które powodują zbyt duży ból psychiczny. Dziecko nie potrafi stosować obrony psychicznej własnej osoby, w przeciwieństwie do osoby dorosłej.

Dysocjacja psychiczna może również powstać w wyniku traumatycznych przeżyć spowodowanych przez złych ludzi, którzy nie są rodzicami. Tacy źli ludzie to np. przestępcy, psychopaci, socjopaci, pedofile etc.

Uszkodzenie psychiki dzieci powoduje również zmuszanie dzieci do czynności związanych z seksem lub zmuszanie dzieci do wykonywania przemocy np wobec zwierząt lub wobec innych ludzi – zmuszanie do robienia krzywdy.

======

Cechy ludzi toksycznych

Osoba toksyczna to ktoś, kto nie wspiera ciebie w żadnym momencie twojego życia. Można powiedzieć, że podcina ci skrzydła. Taka osoba ciągle powtarza i programuje negatywnie twoją podświadomość: „po co się starasz – i tak ci nie wyjdzie” albo „to nie ma sensu, po co się trudzisz”, „jesteś za mało przebojowa – nie uda ci się”.

Osoba toksyczna nie docenia tego, co robisz.
Osoba toksyczna równocześnie umniejsza twoje sukcesy (formy mobbingu).
Dlatego należy przestać brać pod uwagę opinie osoby toksycznej, zignorować opinie osoby toksycznej.
Należy przestać wartościować własną osobę w oparciu o cudze opinie, liczy się tylko własna opinia na temat własnej osoby.

Motyw działania osoby toksycznej: zazdrość, wywyższanie się poprzez poniżanie Ciebie, obniżanie wartości twojej osoby, złośliwość, dokuczanie.

Skutek.
Ty zaczynasz wierzyć, że do niczego się nie nadajesz. Wmawiasz sobie, że jesteś nieinteligentny, nieatrakcyjny i że niczego w życiu nie osiągniesz. A co za tym idzie: masz złe samopoczucie i nie jesteś zdolny do osiągnięcia celu, który sobie ustawiłeś.

Osoba toksyczna krytykuje ciebie i innych – najogólniej ujmując – wszyscy robią wszystko źle i są głupkami. Niekończące się niezadowolenie ze wszystkiego. Często połączone z napastliwym tonem głosu i agresją psychiczną.

Osoba toksyczna ma wiecznie pesymistyczne nastawienie do życia i ciągle narzeka. Narzekanie na życie, narzekanie na los i innych ludzi zajmuje tej osobie większość dnia. Pesymistycznie podchodzi do większości zadań, jakie ma wykonać, twierdząc, że i tak jej nie wyjdzie. Czarnowidztwo – ciągłe przewidywanie najgorszych scenariuszy zdarzeń.

Osoba toksyczna jest zazdrosna i zaborcza.

Osoba toksyczna ogranicza wolność swojej ofiary i dąży do pełnej władzy nad ofiarą.

Osoba toksyczna usiłuje kontrolować sposób spędzania czasu swojej ofiary, z kim i kiedy ofiara może się spotykać – oczywiście po wcześniejszym uzyskaniu akceptacji osoby toksycznej (uzurpacja). Osoba toksyczna chce jeszcze uczestniczyć w takim spotkaniu, aby wiedzieć, co się mówi i robi.

Dlatego jeżeli tłumaczenia i rozmowy nic nie dają, należy przystąpić do działania i odseparować się czym prędzej od takiego człowieka. Jeśli tego nie zrobisz, może się okazać, że już na zawsze zostaniesz uwięziony w iluzji szczęśliwego życia, które jest w całości wykreowane przez osobę toksyczną.

Osoba toksyczna nie szanuje naszych uczuć i wartości, którymi się kierujemy.

Musisz sobie uświadomić, że twoje uczucia i to, co myślisz i czujesz, jest ważne. Ty też masz prawo do własnego zdania na dany temat i do własnych przemyśleń. Jeżeli ktoś usiłuje ci wmówić, że jest inaczej, nie ma racji. Nieważne, czy to chłopak, mąż, żona, dziewczyna, mama, tato, brat, siostra czy kolega z pracy.

Osoba toksyczna stosuje szantaż emocjonalny – niestety, jest to bardzo częste zachowanie, bardzo niemoralne zachowanie. Uzurpacja do cudzej wolnej woli.

Zwykle stosowany jest wtedy, gdy coś się dzieje nie po jej myśli lub skończyły się jej “logiczne” i “racjonalne” argumenty na poparcie swojej opinii. Trzeba wtedy wykazać się maksymalną asertywnością i nie dopuścić do tego, aby choćby część naszej osobowości chciała ulec. Nie można nic robić wbrew sobie. Pamiętaj, ty też masz prawo do swoich uczuć – i do swoich decyzji – i do swojego życia! Toksyczny człowiek usiłuje manipulować i wymuszać swoje pomysły, bez liczenia się z ofiarą.

Ofiara często myli miłość z uzależnieniem toksycznym od toksycznego partnera – i współtworzy patologiczny związek.

======

Skutki przebywania z osobą toksyczną

Istnieje wiele typów osobowości toksycznych. Niezależnie od tego, z kim masz do czynienia, skutki przebywania z taką osobą mogą okazać się bardzo negatywne, zarówno od strony fizycznej, jak i psychicznej.

Najczęściej spotykane objawy psychiczne pojawiające się po kontakcie z taką osobą to między innymi:

– Brak poczucia własnej wartości, niska samoocena – niesamowite jest to, jak łatwo można z dowartościowanego człowieka zrobić łamagę życiową.
Wystarczy jedna godzina w towarzystwie toksycznej osoby, żebyś poczuł, że do niczego się nie nadajesz i nic ci w życiu nie wyjdzie.
Matka, która mówi dziecku, że i tak nigdy w życiu nic nie osiągnie, ojciec notorycznie wyśmiewający wygląd swojej córki czy wiecznie krytykująca twoje zachowanie przyjaciółka to przykłady ludzi, którzy uwielbiają patrzeć, jak twoja pewność siebie rozsypuje się w pył.

– Brak szacunku do własnej osoby, brak akceptacji siebie. Negatywny obraz samego siebie, zamiast pozytywnego obrazu samego siebie.

– Przygnębienie, zły nastrój, irytacja. Ludzie toksyczni wysysają z nas dobrą energię. Oni potrafią pozbawić nas dobrego humoru na cały dzień mimo, że spędziliśmy z nimi tylko parę minut. Zdarza się, że przy częstym kontakcie z takim człowiekiem nastrój ten przeciąga się w nieskończoność. Nie zdajemy sobie z tego sprawy i szukamy przyczyn zupełnie gdzie indziej. A mieliśmy tylko do czynienia z pasożytem energetycznym lub wampirem energetycznym.

Toksyczny człowiek stosuje typowy mobbing (długotrwałe znęcanie psychiczne, poniżanie, dokuczanie), często połączony z przemocą psychiczną, a nawet grozi swojej ofierze.

– Pojawienie się toksyczności w nas samych. Jest takie przysłowie: kto z kim przestaje (przebywa), takim się staje. Zdarza się, że długie przebywanie z osobą toksyczną powoduje zmianę naszego zachowania względem innych ludzi. Ile razy zdarzyło ci się wyżyć na drugiej osobie, ponieważ zdenerwował ciebie twój szef?

Fizyczne dolegliwości związane z przebywaniem w środowisku ludzi toksycznych:
– ból głowy, migrena;
– ból brzucha i suchość w ustach (objaw zdenerwowania);
– ścisk w żołądku i suchość w ustach to objawy rozdrażnienia i stresu – zazwyczaj w ten sposób reagujemy na złośliwości i krytykę (krytykanctwo) – agresję psychiczną;
– bezsenność, ospałość, zmęczenie, brak apetytu.

======

Powody, które skutecznie utrudniają zauważenie, że mamy do czynienia z ludźmi toksycznymi:

– Miłość – najważniejszy, najczęstszy powód rodziców i zakochanych kobiet i mężczyzn. Najzwyczajniej w świecie nie wierzymy, że osoba, którą kochamy, mogłaby chcieć dla nas źle. Tłumaczymy i wierzymy, że sytuacja ulegnie poprawie („złudzenie żony pijaka”). Myślimy, że to my jesteśmy winni całej sytuacji i zadręczamy się dniami i nocami. Poza tym to moje dziecko, mój partner, moja siostra, moja przyjaciółka. Nie mogę zrobić jemu lub jej przykrości. I tak w kółko.
Ciągle zapominamy o sobie i o tym, że my też jesteśmy ważni. A jeszcze częściej nie widzimy, że krzywdzimy przy tym siebie i kogoś jeszcze. Jesteśmy współwinni istnienia i tworzenia patologicznego związku, który jest niszczący dla wszystkich zainteresowanych, w tym naszych dzieci.

– Nadmierna ufność wszystkim i wszystkiemu. Naiwna wiara, że każdy człowiek jest z natury dobry i nikt nigdy nie zrobi krzywdy. Oczywiście nie wszyscy ludzie są źli, podstępni, fałszywi, przewrotni. Należy ufać przede wszystkim sobie i swojej intuicji, zanim zdecydujemy się zaufać komuś innemu.

– Za duża pewność siebie i nie zauważenie, że się jest w kontakcie z osobą toksyczną. Taki układ może być nawet bardzo miły i uprzejmy, lecz jest to fałszywa maska psychiczna.

======

Mechanizmy w rodzinach toksycznych

Poczucie winy z powodu manipulacji. Matka wyręczała dorosłego syna w pracach domowych i przychodziła do jego domu, narzucała się. Syn ma poczucie winy, jeżeli nie chce przyjąć jej “pomocy”. Matka usiłuje decydować za syna, co on ma robić w swoim życiu. Komunikat matki do swojego syna: “syn bez niej nie da sobie rady w życiu”.
Przecież ona chce tylko pomóc. Z czasem pomoc matki przybiera na sile i wchodzi na nowe tory. Mama swata go z córkami przyjaciółek i chciała organizować mu czas wolny tak, aby spędzali go razem. Zawsze gdy syn próbował się przeciwstawiać, wybuchała histerycznym płaczem i zarzucała mu, że jest niewdzięczny.
Matka krzyczała, że próbuje mu pomóc i chce dobrze. Syn za każdym razem miał poczucie winy. Nie wiedział, w jaki sposób ma rozmawiać z matką, aby jej nie urazić. Po jakimś czasie zaczął popadać w przygnębienie.
Efekt: jego poczucie samodzielności znacząco zmniejszyło się.

Dziecko jest przeszkodą. Od najmłodszych lat dziecko czuło się tak, jakby przeszkadzała rodzicom.
Matka nigdy nie miała czasu ani ochoty na zabawę z córką. Matka ciągle powtarzała córce, że zachowuje się za głośno i ją denerwuje. Ojciec ignorował jej prośby o chwilę uwagi. Nie miał czasu na rozmowę z córką, ponieważ był bardzo zapracowany. Córka robiła wszystko, żeby zwrócić na siebie ich uwagę. Kiedyś specjalnie stłukła wazon w salonie. Chciała, żeby matka przyszła i ją zauważyła. Zamiast tego, matka nakrzyczała na nią, że są z nią same problemy. Często powtarzała, że gdyby nie córka, to mogłaby zajść w pracy dużo dalej, zrobić lepszą karierę zawodową. Córka czuła się bardzo samotna i nieszczęśliwa.
Efekt: do teraz córka ma problem z wyrażaniem własnych uczuć, nie potrafi się przeciwstawić, gdy ktoś ją atakuje. Nie chce nikogo urazić, ponieważ boi się obojętności ze strony innych.

Komunikat rodziców: Moje problemy są ważniejsze od ciebie.

Nie liczyło się to, co dziewczynka czuje i myśli. Ważne było tylko to, co było wygodne dla jej rodziców.

Dziewczyna w żadnym stopniu nie uzyskała od rodziców poczucia akceptacji i miłości, co przekłada się na jej dorosłe życie. Nie umie okazywać uczuć, panicznie boi się utraty akceptacji otoczenia i unika tworzenia głębszej relacji z mężczyzną, ze strachu przed porzuceniem.

Alkoholizm, przemoc wobec dzieci.
Przemoc fizyczna i psychiczna wobec słabszych, groźby, awantury, terroryzowanie.

przemoc fizyczna
Agnieszka wychowywała się w bogatym domu w małym mieście. Ojciec był znanym i szanowanym lekarzem. Mama pracowała w oświacie. Sąsiedzi powiedzieliby, że to idealna rodzina. Niestety tylko na zewnątrz. Ojciec Agnieszki był bardzo nerwowym człowiekiem. Kiedy wpadał w szał, nie wiadomo było, co zrobi i komu. Gdy nie poszło mu w pracy lub pokłócił się z żoną, dostawał ataku furii. Bił wtedy tę, która stała najbliżej. Najczęściej była to Agnieszka. Nie wiedziała, gdzie ma uciekać. Instynktownie czuła, że ojciec i tak ją dosięgnie tym swoim pasem. Dziewczyna nosiła długie swetry, żeby zakryć siniaki na plecach i nogach. Mama postarała się, aby miała zwolnienie z zajęć wychowania fizycznego. Bała się, że w stroju do ćwiczeń nauczycielka zauważy ślady po kolejnym biciu. Bywało, że ojciec miał wahania nastroju. Kiedyś bardzo długo przepraszał ją za swoje zachowanie. Tłumaczył, że jego praca wiąże się z ogromnym stresem i nie wytrzymuje już tej presji. I dlatego tak łatwo się denerwuje.
Agnieszka nie wiedziała wtedy, co myśleć. Wierzyła, że ojciec nie jest zły, tylko zagubiony. Mama Agnieszki rzadko przeciwstawiała się mężowi. Dziewczyna wiele razy wołała ją, prosząc o pomoc, kiedy ojciec ją bił. Matka nie reagowała. Zazwyczaj wychodziła wtedy z pokoju i zamykała się w łazience.
Agnieszka ma dzisiaj trzydzieści lat. Ma o sobie bardzo złe zdanie, uważa, że nie zasługuje na szczęście. Nie umie i nie chce nawiązywać bliższych relacji z mężczyznami, boi się zamkniętych pomieszczeń i nie znosi ciemności. Bardzo długo odczuwała paraliżujący strach przed poznawaniem nowych ludzi. Do teraz nie umie wyrażać swoich uczuć. Od wielu lat leczy się na bezsenność. Od niedawna uczęszcza na terapię.
Maltretowane dziecko nie ma ani chwili wytchnienia. Boi się przez cały czas, nawet jeśli chwilowo nic się nie dzieje. Strach dominuje w każdym momencie jego życia. Nie mija to, nawet gdy zakładamy własną rodzinę i wyprowadzamy się z domu.

======

Radzenie sobie z toksycznymi rodzicami i innymi toksycznymi osobami w rodzinie

Pamiętaj o tym, że twoje uczucia i potrzeby również są ważne. To, że masz poczucie winy, bo zdarzyło ci się zaprotestować w danej sytuacji i zrobiłeś komuś przykrość, nie oznacza, że jesteś nieczułym egoistą.
Ty też masz prawo do własnych potrzeb i własnego zdania.
Jeżeli ustąpisz dla świętego spokoju, może się zdarzyć, że ta taktyka stanie się twoim patologicznym nawykiem.
Zawsze staraj się postępować z maksymalnym taktem, ale i stanowczością.
Powiedz, że doceniasz intencje drugiej osoby, ale nie podoba ci się jej zachowanie. Daj osobie toksycznej do zrozumienia, że nie musisz się zgadzać na wszystko.

Nikt nie ma prawa poniżać twojej osoby. Nieważne, czy to jest koleżanka, rodzic czy znajomy. Jesteś wartościowym człowiekiem i nikt nie może tego podważać. Każda istota ludzka zasługuje na szacunek. Ty także.

Nikt nie ma prawa ciebie bić. Nie ma na to żadnych okoliczności łagodzących. Godząc się na to, pozbawiasz się szacunku do samego siebie i zaczynasz wierzyć, że nie jesteś nic wart.

– Terapie indywidualne i grupowe są przydatne.

Osoba, która nie reaguje na oczywiste przejawy agresji i przemocy, jest współwinna.

======

Inne przejawy toksyczności w rodzinie

Obrażony – bardzo łatwo rozpoznasz go po spojrzeniu. Ponuro wodzi po wszystkich wzrokiem z zaciętą miną. Gdyby spojrzenia mogły zabijać, połowa rodziny już by nie żyła. Ten typ bardzo lubi spotkania rodzinne. Może wtedy okazać swoje niezadowolenie większej ilości zebranych i oczekuje spektakularnego efektu. Potrafi zepsuć każde przyjęcie.

Potrzebujący – dzięki niemu nie zapomnimy ani na chwilę, że rodzina jest od tego, żeby sobie pomagać. Ustawicznie prosi cię o drobne i duże przysługi. Przecież rodzina jest od tego, żeby sobie pomagać. Oczywiście ważne jest, aby rodzina się wspierała i pomagała nam w tych trudnych i mniej trudnych chwilach. Ale gdy sytuacja wymaga od nas zmiany naszych przyzwyczajeń i planów, to mamy do czynienia z nadużyciem. Jeżeli krewny często prosi cię o przysługi, które ci nie odpowiadają, to powiedz mu o tym bez żadnego poczucia winy. W takich sytuacjach robimy to taktownie, acz stanowczo.

– Teść, teściowa – oczywiście nie generalizujmy. Mimo to znaczna ilość matek uważa, że synowa nie wywiązuje się należycie z obowiązków żony jej syna. Wielu ojców sądzi, że zięciowie nie dbają o potrzeby ich córek.

Odwiedzający – potrafi wpaść bez uprzedzenia na kilka dni. A ty musisz się cieszyć tak samo jak on. W końcu to twoja siostra, babka, ciotka. Nie wypada okazywać niezadowolenia. I tak jest dobrze, jeśli zdarza się to rzadko. Gorzej, gdy odwiedzający robi to notorycznie, o najróżniejszych porach dnia i nocy. W drodze dialogu trzeba wytłumaczyć danej osobie, że czasami chcielibyśmy pobyć sami bądź tylko z najbliższą rodziną. Oczywiście robimy to z dużą dozą dyplomacji i spokoju.

Zazdrosny – najgorszy typ osobowości toksycznej w warunkach rodzinnych. Zazdrość potrafi zniszczyć nawet długoletnie przyjaźnie. O co można być zazdrosnym? O wszystko. O powodzenie w pracy, o udane życie prywatne, o wygraną w konkursie. Istnieją ludzie, którzy nie mogą znieść myśli o cudzym szczęściu, a na każdą wzmiankę reagują alergicznie. Gorzej sytuacja wygląda, gdy mamy do czynienia z ludźmi dążącymi do zniszczenia naszego szczęścia. Robią to najczęściej za pomocą manipulacji. A przy tym wyglądają jak aniołki z aureolką na tle błękitnego nieba. Tacy ludzie udają świętych ludzi, a są fałszywi. W życiu o nic byś ich nie podejrzewał. W tej sytuacji radzę jak najszybciej odseparować się od takiej osoby.

======

Toksyczna miłość, a raczej “miłość”, czyli uzależnienie emocjonalne

Co wyróżnia taką osobę?

– Poświęca dużą ilość swojego czasu i troski osobie, od której jest uzależniona emocjonalnie. Taka osoba jest dla niej dużo ważniejsza niż ona sama dla siebie. Obsesyjnie skupia się na potrzebach i uczuciach partnera.

– Oczekuje od partnera ciągłego zapewnienia o jego uczuciach. Sama na każdym kroku powtarza mu, jak bardzo jest dla niej ważny. Potrafi to robić wiele razy dziennie. Kiedy partner nie zadowala jej w tym względzie, wybucha histerycznym gniewem.

– Cierpi na obsesyjny lęk przed porzuceniem. Jest to lęk najbardziej uświadomiony. Zgodzi się na wszystko, byleby tylko nie zostać porzucona. Źródła tego lęku mogą być różne – przeżycia z okresu dzieciństwa, niedawne doświadczenia.

– Jest uzależniona emocjonalnie od bliskości ukochanej osoby – to nałóg podobny do nałogu narkotykowego lub tytoniowego. Kiedy próbujesz odseparować się od ukochanej osoby, często okazuje się, że jest to trudniejsze niż na początku się wydawało. Podobnie jak u palacza, który notorycznie powraca do palenia papierosów, mimo iż wie, że to mu szkodzi.

– Odizolowanie od rodziny i przyjaciół. Rodzina i przyjaciele zazwyczaj starają się pomóc osobie, która kocha za mocno. Jeżeli oni mają na osobę uzależnioną duży wpływ, może się okazać, że z ich pomocą uda się tej osobie przezwyciężyć uzależnienie. Niestety dużo częściej jest tak, że oddzielamy się od rodziny i przyjaciół. Wydaje nam się, że oni nie mają racji i chcą zaszkodzić naszej miłości. Oskarżamy ich o zazdrość i złe motywacje.

– Z czasem, kiedy osoba uzależniona uświadamia sobie wady partnera, przychodzi nowy etap toksycznej miłości. Znika wyobrażenie o partnerze, a pokazuje się rzeczywistość. Dochodzi ona do wniosku, że partner jednak nie jest ideałem i osoba uzależniona próbuje go zmienić. To również częsta cecha u osób, które kochają za bardzo.

Chorobliwa zazdrość, zaborczość. Partner chce mieć władzę nad wieloma aspektami życia drugiej osoby. Kontroluje, śledzi, wyznacza zakazy i nakazy. Nie pozwala wychodzić i obraża się, gdy ukochana osoba chce wyjść bez niej. A na końcu oskarża o zdradę.

======

Leczenie toksycznej miłości (“miłości”, czyli uzależnienia emocjonalnego)

– Etap I – uświadomienie sobie uzależnienia.

– Etap II – wyliczenie objawów uzależnienia.

– Etap III – poznanie swoich emocji – teraz zastanów się, jaki był przebieg danego uzależnienia. Postaraj się przypomnieć sobie moment, w którym dostrzegłeś, że druga osoba nie jest tak idealna, jak do tej pory myślałeś.

– Etap IV – rozżalenie – wszystkie poprzednie etapy miały na celu uświadomienie ci, że prawie nikt nie może cię darzyć bezwarunkową akceptacją i robić tylko tego, czego od niego oczekujesz.

– Etap V – godzenie się z rzeczywistością – na tym etapie powinieneś poddać analizie osoby, od których byłeś uzależniony. Ty powinieneś dojść do wniosku, że te osoby nie były tak doskonałe, jak wyobraziłeś sobie na początku. Pomogą ci w tym wszystkie analizy, które zrobiłeś w poprzednich etapach.

======

Toksyczna przyjaźń

Symptomy obecności w naszym gronie przyjaciół, którzy są toksyczni, są bardzo łatwe do wykrycia. Przypominają trochę sytuację związaną z toksyczną miłością, choć natężenie emocji jest tutaj trochę inne.

Dzięki temu łatwiej jest nam odseparować się od drugiej osoby.

W miłości najczęściej dochodzi uzależnienie emocjonalne od drugiej osoby. Może ono uniemożliwić odizolowanie się i doprowadzić do trwałego kontaktu z kimś, kto źle na nas wpływa.

Objawy toksycznej przyjaźni

– Nie potrafisz być sobą, odczuwasz dyskomfort w obecności drugiej osoby.

– Stajesz się konformistą. Ile razy złapałeś się na tym, że przytakujesz przyjacielowi dla świętego spokoju, w obawie przed kpinami lub wyrzutami?

– Udajesz kogoś, kim nie jesteś, ponieważ chcesz się przypodobać lub uniknąć awantur ze strony toksycznej osoby.

– Coraz częściej zastanawiasz się nad waszą przyjaźnią. To oznacza, że są wątpliwości, czy ten układ jest przyjaźnią. Być może ten układ jest już patologią.

– Straciłeś chęć spotykania się z daną osobą. Ty uważasz, że ta osoba ciebie obciąża psychicznie oraz odbiera tobie dobre samopoczucie.

======

Przyczyny zachowań toksycznych

– Niska samoocena (negatywny obraz samego siebie).

– Wybuchowy charakter – skłonność do wywoływania awantur (wynika z niskiej samooceny i zazdrości). Ludzie toksyczni nie lubią, gdy ktokolwiek zrobi coś bez uzgodnienia z nimi. Ludzie toksyczni nie potrafią rozmawiać, wszelkie sprawy załatwiają za pomocą krzyku. Argumentują swoje racje dzięki podniesionemu głosowi i nie dopuszczają, abyśmy coś powiedzieli.

– Głęboko zakorzenione przekonanie o własnej nieomylności (tzw. wielep, ponieważ taki człowiek wie wszystko lepiej). Bardzo często spotykałam się z opiniami, że rodzice, z racji swojego doświadczenia, uzurpują sobie prawo do wiedzy na każdy temat i do własnej nieomylności w kwestiach zasadniczych. Niestety problem dotyczy nie tylko naszych rodziców. Pojawia się on w wielu firmach, w których szef myśli, że wszystko wie najlepiej.

– Strach – kiedy się boimy, wychodzi z nas wiele negatywnych cech.

– “Kochamy” za bardzo, czyli uzależnienie od patologicznego układu partnerskiego.

======

Jeżeli możesz się utożsamić z co najmniej pięcioma zachowaniami toksycznymi, to bardzo możliwe, że tkwisz w takim uzależnieniu:

  1. Nie wyobrażam sobie życia bez mojego partnera. Bez jego obecności życie nie jest dla mnie wartościowe.
  2. Choć partner często zadaje mi fizyczny i psychiczny ból, wierzę, że jeśli będę go mocno kochać, to zmienię jego nastawienie.
  3. Jeżeli mój partner ma potrzeby, to moim obowiązkiem jest je zaspokoić.
  4. Jestem jedyną osobą, która jest w stanie pokochać mojego partnera. Nikt inny tego nie potrafi.
  5. Nie mogę spotykać się z innymi ludźmi. Mój partner uważa, że nie zasługują oni na moją przyjaźń i są mi niepotrzebni. Mój cały wolny czas poświęcam jemu i spotykam się tylko z jego znajomymi i z nim.
  6. Nie mam żadnych zainteresowań ani pasji. Mój partner uważa, że wszystkie moje zainteresowania są dziecinne i niemodne. Dzielę zainteresowania z partnerem i uważam, że tak powinno być.
  7. Dobro partnera stawiam na pierwszym miejscu. Nic nie jest tak ważne, jak moja pomoc.
  8. Mój partner nie da sobie rady, jeśli mnie przy nim nie będzie. To właśnie ja muszę utrzymywać kontrolę nad naszym związkiem, ponieważ beze mnie wszystko się posypie.
  9. Wszystkie złe zachowania mojego partnera biorą się z tego, że ma problemy w pracy i rodzinie. Powinienem go wspierać i troszczyć się o jego lepsze samopoczucie.
  10. Mimo iż zostałem wielokrotnie zdradzony, nie zerwałem tego związku. Uważam, że każdy ma prawo popełniać błędy.
  11. Gdy się kłócimy, zawsze zastanawiam się, co takiego zrobiłem źle.
  12. Często przyznaję partnerowi rację, kiedy mówi, że wszystkie złe rzeczy, które mu się przydarzają, to moja wina.
  13. Mimo, że nie czuję się szczęśliwy w tym związku, nie chcę go kończyć. Żal mi czasu, który wspólnie razem spędziliśmy i tych dobrych chwil, które były między nami.
  14. Nie pamiętam, kiedy ostatnio zrobiłem coś tylko dla siebie. Uważam, że to egoistyczne zachowanie.
  15. Kiedy muszę rozstać się z moim partnerem na dłużej, czuję ogromną pustkę i przygnębienie. Nie potrafię bez niego żyć.
  16. Często wpadam w depresję, ponieważ nie jestem zadowolony z własnego życia. Nie widzę możliwości poprawy swojej sytuacji.
  17. Jestem podatny na różne nałogi – nadużywanie alkoholu i narkotyków, biorę dużo środków uspokajających.
  18. W moim rodzinnym domu nie doświadczyłem miłości. Zaspokajam te braki za pomocą nowych związków.
  19. Mimo, że mój partner nie zachowuje się tak, jak powinien, to wiem, że mnie kocha. Po prostu ma problemy z okazywaniem uczuć.
  20. Są momenty, kiedy myślę o rozstaniu, ale boję się samotności i cierpienia.

======

Konsekwencje toksycznego rodzicielstwa, toksycznej miłości i przyjaźni

Człowiek, który wychowywał się w toksycznym środowisku:
– nie będzie potrafił wytyczać własnych granic i domagać się respektowania swoich praw;
– idzie w świat z przekonaniem, że jest niewiele wart i do niczego w życiu nie dojdzie;
– będzie miał trudności w stworzeniu związku z drugą osobą;
– będzie miał trudności w podejmowaniu decyzji w swoim życiu zawodowym i prywatnym;
– czuje się emocjonalnie wyniszczony i nie potrafi zapomnieć o bólu, który się powiększa wraz z wiekiem;
– bardzo często znajduje ujście swoich emocji w nałogu – popada w alkoholizm lub w narkomanię;
– dorosłe dzieci alkoholików mają przeświadczenie, że powinny się troszczyć o partnera, stają się przesadnie odpowiedzialne;
– osoby bite w dzieciństwie będą zamknięte w sobie, wyizolowane i bojaźliwe;
– będzie miał zachwiane poczucie własnej wartości, co może go popychać do działań destrukcyjnych;
– odczuje strach przed stworzeniem jakiejkolwiek więzi;
– brak wiary we własne możliwości, zaniżona samoocena oraz nieumiejętność radzenia sobie z problemami;
– osoby bardzo wrażliwe tracą zdrowie – zarówno psychiczne, jak i fizyczne z powodu długotrwałego stresu. Osoby doświadczające stresu skarżą się na bóle głowy, brzucha, duszności, biegunki i słabszą odporność organizmu na choroby. Mają obniżony nastrój, nic ich nie cieszy, wszystko irytuje lub brakuje im energii psychicznej.