Magnokraft

Magnokraft – statek z napędem magnetycznym (grawitacyjnym; napęd eteryczny).

======

WTC UFO Helicopter film (2001)

======

Kręgi zbożowe

===

Kręgi zbożowe – Belgia

===

UFO. Chiny. Przyspieszanie statku magnokraft.

===

UFO. Chiny. Przyspieszanie statku magnokraft. Spowolnienie 12x.

===

UFO – Concord Jet

===

UFO i SU27 (2002-08)

===

UFO. Las & Gwatemala & A51

===

UFO – magnokraft

===

UFO nad domem

===

UFO – Włochy

Tankowanie na Słońcu (2013-01-31)

===

UFO Bułgaria

===

UFO. Chiny. Wyładowanie elektryczne.

===

UFO. Chiny. Wyładowanie elektryczne. Spowolnienie 12x.

===

UFO. Frankfurt am Mein. Commerz Bank.

===

UFO. Frankfurt am Mein. Commerz Bank. Spowolnienie 12x.

===

UFO. Magnokraft, Mexico.

===

UFO – Mexico City

===

UFO – przelot

===

UFO – Toronto 2007

======

======

Prof. dr inż. Jan Pająk – teoria statku magnokraft (napęd magnetyczny)

Jan Pająk 40 lat (1986-12-22)
prof. dr inż. Jan Pająk (2016-11-26)

Najmniejszy magnokraft typu K3 w przekroju. Pędnik magnetyczny główny (W) i pędniki stabilizujące na obwodzie kadłuba statku.

Konstrukcja kapsuły dwukomorowej zestawionej z dwóch komór oscylacyjnych umieszczonych jedna we wnętrzu drugiej. Komora oscylacyjna to po prostu źródło bardzo silnego pola magnetycznego o wysokiej częstotliwości drgań. Komora ta ma kształt przeźroczystej kostki, pustej w środku. Naokoło wewnętrznych ścianek rotują strumienie iskier elektrycznych. Z kolei kapsuła dwukomorowa złożona z dwóch takich komór jest pędnikiem magnetycznym każdego statku magnokraft (a także i każdego UFO).

Sposób działania komory oscylacyjnej.

Uzasadnienie dla użycia w komorze oscylacyjnej elektrod w kształcie igieł.

Komory oscylacyjne pędników magnetycznych (pulsujące silne pole magnetyczne):

a) pierwszej generacji – ciąg magnetyczny realizowany przez przepływ iskier elektrycznych na elektrodach igłowych;

b) drugiej generacji – z powodu przyspieszania pola magnetycznego powstaje zjawisko telekinetyczne;

c) trzeciej generacji – deformacja i pulsacja pola magnetycznego powoduje możliwość zmiany czasoprzestrzeni.

Neutralizacja sił elektromagnetycznych w komorze oscylacyjnej.

Zasada tworzenia strumienia magnetycznego wypadkowego w kapsule dwukomorowej (napęd magnetyczny). Powstaje siła ciągu magnetycznego (eterycznego) względem otoczenia.

Kapsuła dwukomorowa drugiej generacji.

Efekty telekinetyczne (przemieszczanie przedmiotu bez użycia sił fizycznych klasycznych):

  • występuje zjawisko świecenia telekinetycznego najczęściej w kolorze białym;
  • otoczenie ochładza się w miejscu występowania zjawiska, ponieważ pobierane jest ciepło z otoczenia (sprawność urządzeń powyżej 100%)

Kapsuły dwukomorowe drugiej generacji: widok odgórny wylotów kapsuły drugiej generacji.

Kapsuły dwukomorowe trzeciej generacji: widok boczny kapsuły trzeciej generacji.

Możliwa jest zmiana właściwości czasoprzestrzeni i podróże pomiędzy różnymi czasoprzestrzeniami z brakiem upływu czasu lokalnego.

Kapsuły dwukomorowe trzeciej generacji – widok odgórny wylotów kapsuły trzeciej generacji.

Świecenie telekinetyczne również występuje. Oznacza to pobieranie energii ciepła z otoczenia do zasilania komory oscylacyjnej.

Konfiguracja krzyżowa komór oscylacyjnych pierwszej generacji.

Prototypowa konfiguracja krzyżowa komór oscylacyjnych pierwszej generacji. Widok boczny.

Prototypowa konfiguracja krzyżowa komór oscylacyjnych pierwszej generacji. Widok z góry.

Konfiguracja krzyżowa komór oscylacyjnych drugiej generacji. Widok boczny.

Konfiguracja krzyżowa komór oscylacyjnych drugiej generacji. Widok z góry.

Konfiguracja krzyżowa komór oscylacyjnych trzeciej generacji. Widok boczny.

Konfiguracja krzyżowa komór oscylacyjnych trzeciej generacji. Widok z góry.

“Krzywa równowagi” dla oddziaływań pola komór oscylacyjnych.

Powyżej “krzywej równowagi”: obszar dominacji sił odpychających.

Poniżej “krzywej równowagi”: obszar dominacji sił przyciągających.

Wygląd pracującego modelu komory oscylacyjnej sfotografowany w ciemności.

Fotografia stanowiska badawczego do budowy i badań komory oscylacyjnej.

Magnokraft z 4 pędnikami – jedna z możliwych konstrukcji. Pędniki, wewnątrz których są komory oscylacyjne pierwszej generacji, tworzą pole magnetyczne wokół kadłuba statku latającego. Pole magnetyczne jest również źródłem grawitacji lokalnej w kadłubie statku latającego. Dlatego statek może latać w dowolnym pochyleniu względem otoczenia.

Pędniki w statku magnokraft z 4 pędnikami pierwszej generacji: w kształcie amfory i w kształcie beczki. Obie konfiguracje zawierają w środku konfigurację krzyżową komór oscylacyjnych.

Układ napędowy statku magnokraft. Siły działające na kadłub statku od pędników magnetycznych (siła nośna).

System napędowy w magnetycznym napędzie osobistym pierwszej generacji.

Standardowy kostium magnetycznego napędu osobistego pierwszej generacji.

(1) buty, których podeszwy zawierają wmontowane pędniki główne;

(2) ośmio – segmentowy pas zawierający pędniki boczne;

(3) jednoczęściowy kombinezon wykonany z materiału magneto refleksyjnego, jaki obejmuje także kaptur lub chełm (5);

(4) rękawice z łącznikami pomiędzy palcami.

Siły zewnętrzne działające na magnetyczny napęd pierwszej generacji.

Magnetyczne siły wewnętrzne formowane przez wzajemne oddziaływania pędników napędu osobistego pierwszej generacji.

Inna wersja napędu osobistego pierwszej generacji.

(1) jeden z dwóch pędników głównych;

(2) ośmio – segmentowy pas zawierający pędniki boczne;

(3) jedna z dwóch bransoletek wspomagających zakładanych na przeguby rąk (niekiedy mogą one też przyjmować formę kwadratowych płytek naszywanych na górnej powierzchni rękawic użytkownika); bransoletki te zawierają dodatkowe pędniki wspomagające (nie używane do lotów), które zwiększają siłę fizyczną użytkownika.

Wersja napędu osobistego z przeźroczystym hełmem oraz ochronną poduszką wokół bioder. Pokazane zostały:

(1) poduszki otaczające biodra jakie chronią ręce użytkownika napędu przed działaniem silnego pola magnetycznego i elektrycznego;

(2) magnetycznie nieprzenikalny ekran oraz przeciw-elektrostatyczna izolacja montowane na zewnętrznych powierzchniach poduszek;

(3) jeden z segmentów ośmio – segmentowego pasa zawierającego pędniki boczne;

(4) jedna z przedziałek jaka dzieli poduszkę na osiem oddzielnych komór (każda z tych komór izoluje jeden pędnik boczny);

(5) magnetycznie nieprzenikalny hełm osłaniający głowę.

======