SRV0 – Naukowa tele obserwacja

SRV (Scientific Remote Viewing) pozwala na rejestrację informacji pochodzących z nieświadomości (umysłu nieświadomego, poza świadomego), zanim zostaną one zakłócone przez normalne procesy intelektualne stanu czuwania, takie jak: racjonalizacja czy wyobraźnia.

Tele obserwacja daje możliwość zbierania informacji za pomocą podróży w czasie i w przestrzeni.

W wyniku postępu i udoskonaleń tele obserwacja ewoluowała od sztuki do nauki; i na odwrót – rozwój tele obserwacji przyczynił się do usprawnień w technice i do wyjaśnienia pewnych zjawisk. W latach osiemdziesiątych 20 wieku do procedur tele obserwacyjnych wprowadzono innowację, która polegała na wyeliminowaniu potrzeby użycia współrzędnych geograficznych. Stosując nowoczesną wojskową wersję tele obserwacji, można zebrać więcej danych, które jakościowo przewyższają dane zbierane metodą wyznaczania współrzędnych.

Interesujące jest to, że prywatne firmy stosują procedury opracowane w wojsku. Co więcej, procedury te są różnie nazywane, w zależności od tego, kto je wykorzystuje. Nawet mój nauczyciel zmienił nazwę. Jednak z tego co wiem, owe różnie nazywane procedury są identyczne bądź prawie identyczne z tymi, które zostały opracowane i do dziś pozostają w użyciu armii amerykańskiej.

Naukowa tele obserwacja (SRV) to również technika wywodząca się z procedur opracowanych w wojsku. Różnią się one jednak sposobem i celem, do jakiego są używane. SRV pokrywa się z nowoczesnymi technikami wojskowymi pod względem struktury, jednakże sięga znacznie dalej, umożliwiając dwustronną komunikację pomiędzy tele obserwatorem a istotami zdolnymi do odbioru telepatycznego. Wojskowa wersja tele obserwacji polegała zawsze na technice biernego pozyskiwania danych – nigdy nie wykorzystano jej do porozumiewania się. Tym niemniej, w poniższym omówieniu będę opisywał strukturę tele obserwacji, nie zaś jej użycie. Tak więc, odwołując się do struktur SRV, będę zarazem robił bardziej ogólne odniesienia do nowoczesnych technik, opracowanych w wojsku.

SRV stanowi zbiór protokołów czy też procedur pozwalających “nieświadomemu umysłowi”, jak go się często określa, na komunikację z umysłem świadomym, dzięki czemu następuje przekaz cennych informacji z jednego poziomu świadomości do drugiego. Informacje pochodzące z umysłu nieświadomego uważa się na ogół za odczucie w stosunku do spraw, na których temat my nie mamy żadnej określonej wiedzy. Typowy przykład stanowi matka, która po prostu wie, że jej dzieci znajdują się w poważnych kłopotach. Ona czuje to niejako w kościach, nawet jeżeli nie ma żadnych konkretnych podstaw, żeby tak sądzić.

Intuicja działa w czasie i przestrzeni bez pomocy jakiegokolwiek fizycznego środka przekazu informacji. SRV systematyzuje zdalne odczytywanie i pozwala na jej dokładne przełożenie na papier, w celu późniejszej analizy.

SRV pozwala na rejestrację informacji pochodzących z nieświadomości, zanim zostaną one zakłócone przez normalne procesy intelektualne stanu czuwania, takie jak racjonalizacja czy wyobraźnia. Niektóre z tych protokołów przypominają obrazy odległych przedmiotów, opisanych w ocalałych źródłach historycznych (zobacz Swann, str. 73-114). Istotnie, obrazy rysunkowe stanowią podstawowy komponent pierwszej i trzeciej fazy SRV, a tele obserwatorzy szkoleni są w kierunku ich odszyfrowywania, co pozwala na zdobycie podstawowych informacji na dany temat (tzn. na temat obiektu poddanego tele obserwacji).

Zasadniczo informacje na temat obiektu napływają do wyszkolonych jednostek poprzez ich nieświadome umysły. Zasadniczo informacje na temat obiektu napływają do wyszkolonych jednostek poprzez ich nieświadome umysły. W trakcie sesji tele obserwatorzy szybko zapisują obserwowane obrazy, przestrzegają ściśle cały czas procedurę protokołów. Zasady SRV umożliwiają tele obserwatorowi oderwanie się od intelektualnych procesów świadomego umysłu do czasu zakończenia sesji. Nawet nieznaczne odstępstwo od protokołów może spowodować ingerencję, użycie świadomego umysłu. Postępowanie takie mogłoby okazać się fatalne w skutkach, ponieważ świadomy umysł próbuje od razu interpretować dane, pobudzając w ten sposób wyobraźnię umysłu. Z doświadczeń wynika, iż tego rodzaju praktyki mają duży wpływ na dokładność danych – to właśnie dlatego niewyszkoleni telepaci na ogół nie są wiarygodni jako jasnowidze.

Naczelna zasada SRV to brak analizy danych przed ich zebraniem.

W przypadku jej nieprzestrzegania tele obserwacja niewiele różni się od fantazji na jawie (dodatkowe informacje na temat roli nieświadomości w przekazie informacji można znaleźć w pracy Targa i Puthoffa z 1977 roku, Wilbera z 1977 i Mavromatisa z 1987 roku).

Protokoły SRV

Protokoły SRV mają siedem charakterystycznych etapów. W każdym stadium uzyskuje się różne rodzaje informacji na temat celu. Poszczególne fazy wprowadzane są do sesji SRV w kolejności od 1 do 7, aczkolwiek często sesja kończy się na wcześniejszym etapie, o ile tylko zostały zebrane potrzebne informacje.

Siedem faz protokołów SRV przedstawia się następująco:

Faza 1: Fazy 1 i 2 noszą nazwę “początkowe”, a celem ich jest ustanowienie wstępnego kontaktu z miejscem. Dane o celu uzyskane w Fazie 1 – na przykład, czy z miejscem celu wiąże się jakaś struktura ludzka – są niekompletne.

Faza 2: Faza ta zwiększa kontakt z miejscem. Informacje z tej fazy obejmują kolory, fakturę powierzchni, temperaturę, smaki, zapachy i dźwięki związane z celem.

Faza 3: Faza ta dostarcza wstępny szkicu celu.

Faza 4: Na tym etapie kontakt z celem jest całkiem bliski. W Fazie 4 nieświadomość cieszy się pełną władzą w “rozwiązywaniu problemu”. Pozwala się jej kierować przepływem informacji do świadomego umysłu.

Faza 5: Tutaj uzyskuje się szczegóły dotyczące poszczególnych struktur, takie jak na przykład meble w pokoju. Fazę tę zwykle pomija się w sesjach SRV, chyba że potrzebne są szczegółowe informacje na temat celu.

Faza 6: Na tym etapie tele obserwator może dokonywać kontrolowanego badania miejsca. Może on sobie pozwolić na pewną, ograniczoną aktywność intelektualną w celu pokierowania nieświadomością w wypełnianiu określonych zadań. To tutaj dokonuje się analizy wykresu czasu i położenia geograficznego. W fazie tej rysowane są również zaawansowane szkice.

Faza 7: Ten etap dostarcza informacji słuchowych związanych z miejscem, takich jak np. jego nazwa.

Kategorie danych tele obserwacji

Nie wszystkie dane z tele obserwacji są tego samego rodzaju. Faktycznie istnieją różne typy danych, uzyskiwanych w bardzo różnych warunkach. Tele obserwacja w żadnych warunkach nie jest łatwym zadaniem. Nie polega ona na tym, że zamyka się oczy i nagle “widzi się” cel. Sesja trwa około godziny, a żeby dobrze określić obiekty, istoty, poglądy i inne dane dotyczące celu, trzeba na ogół przeprowadzić wiele sesji.

Występuje sześć różnych typów danych tele obserwacyjnych. Cechą wyróżniającą różne typy jest ilość informacji, jaką tele obserwator ma na temat celu przed rozpoczęciem sesji. Inną podstawową cechę charakterystyczną stanowi to, czy tele obserwator pracuje z osobą zwaną monitorem.

W zależności od celu sesji, może być np sześćset rzeczy do zrobienia – jedna po drugiej – obejmujących do siedmiu faz protokołów. Podstawowym założeniem, kryjącym się za tymi wszystkimi zadaniami jest możliwie jak najszybsze zarejestrowanie (na papierze) informacji o celu, zanim analityczna część umysłu zdąży je zniekształcić, zinterpretować czy w inny sposób zanieczyścić. Pod koniec sesji tele obserwator ma około dwudziestu kartek papieru z różnymi formami danych, które następnie są odszyfrowywane, interpretowane i streszczane. Kontakt z celem podczas SRV ma czasami charakter intymny. Często zdarza się, że mniej więcej w połowie sesji tele obserwator zaczyna doświadczać bilokacji. Tzn. czuje, że znajduje się w dwóch miejscach na raz. W tym punkcie dane otrzymywane na drodze sygnału telepatycznego napływają bardzo szybko i tele obserwator musi zanotować możliwie jak najwięcej w stosunkowo krótkim przedziale czasu.

Dane typu 1

Kiedy tele obserwator sam przeprowadza sesję, warunki zbierania danych określa się mianem solo. Natomiast dane otrzymane podczas sesji solo, w której tele obserwator wybiera cel (dysponując w ten sposób wcześniejszą wiedzą) nazywane są danymi Typu 1.

Posiadanie uprzedniej wiedzy na temat celu określa się mianem wstępnego naładowania. Wstępne wprowadzanie danych jest często konieczne; niekiedy tele obserwator po prostu musi wiedzieć coś na temat celu. Problem związany z tego typu sesją (dotykający głównie nowicjuszy) polega na tym, że wyobraźnia tele obserwatora może łatwo zniekształcić dane o celu, na którego temat ma on już być może z góry wyrobiony pogląd. Dlatego niezwykle ważne jest dokładne przestrzeganie procedury protokołów tele obserwacji, co pozwala na ograniczenie tego typu zniekształceń. Ryzyko zanieczyszczenia danych zmniejsza się znacznie w miarę nabywania doświadczenia i ścisłego trzymania się protokołów.

Dane typu 2

W przypadku początkującego tele obserwatora, ryzyko zniekształceń ogranicza Drugi Typ danych. Na sesji tego typu tele obserwator pracuje solo, ale nie wybiera konkretnego celu. Cel wybierany jest przez komputer na chybił trafił z wcześniej ustalonej listy celów; komputer podaje tele obserwatorowi same współrzędne. Tele obserwator może być zaznajomiony z listą celów (a nawet uczestniczyć w ich wyborze), ale tylko komputer wie, jakie współrzędne ma dany cel. Ponieważ świadomy umysł tele obserwatora nie posiada tej wiedzy, w celu zdobycia wszelkich informacji o badanym obiekcie musi on wykorzystywać swą nieświadomość. Mówi się wtedy, że tele obserwator przeprowadza sesję w ciemno, co oznacza, iż nie ma on żadnej wiedzy na temat celu.

Dane typu 3

W przypadku danych Typu 3 mamy do czynienia z jeszcze innym rodzajem sesji solo. Tutaj nie tele obserwator określa cel, lecz ktoś z zewnątrz. Na przykład agencja tele obserwacyjna może ze swej kwatery głównej rozesłać wiadomość dotyczącą współrzędnych celu do grupy wyszkolonych tele obserwatorów, mieszkających w różnych częściach kraju. Kierownictwo zna cel, ale poszczególni tele obserwatorzy nie mają o nim pojęcia. Nie utrzymują oni ze sobą żadnego kontaktu. Mogą otrzymać tylko pewne skąpe informacje na temat celu – na przykład czy jest to miejsce, czy wydarzenie. Tele obserwatorzy ci przeprowadzają sesje wykorzystując jedynie współrzędne, a wyniki przesyłają następnie faksem do kwatery głównej. Doświadczenie uczy, że informacje potwierdzone przez wielu tele obserwatorów wykazują zwykle sto procent dokładności. Co więcej, ponieważ tele obserwatorzy mogą “wpadać na cel” w różnych punktach czasu czy przestrzeni, różne sesje mogą odsłonić komplementarne aspekty celu, co pozwala na uzyskanie poszerzonego obrazu.

Jednak przeprowadzanie sesji solo ma swoje wady. Kiedy tele obserwatorzy sami przeprowadzają sesje, protokoły uniemożliwiają im pełne wykorzystanie analitycznej części umysłu. W ten sposób mogą oni widzieć cel i nie wiedzieć, co robić dalej. Sesje solo dostarczają cennych informacji na temat celu, lecz informacje bardziej szczegółowe i dogłębne można uzyskać, kiedy ktoś inny prowadzi nawigację. Drugą osobę nazywa się wtedy pomocnikiem czyli monitorem, zaś sesja monitorowana może stanowić niezwykle interesujące wydarzenie.

Dane typu 4

Istnieją trzy typy monitorowanych sesji SRV. Kiedy monitor zna cel, ale tele obserwatorowi podaje jedynie jego współrzędne, mamy do czynienia z danymi Typu 4. Sesje tego typu są wykorzystywane w dużym stopniu podczas szkolenia. Dane Typu 4 mogą być bardzo pomocne z perspektywy badań, jako że monitor posiada maksymalną ilość informacji, za pomocą których kieruje tele obserwatorem. Na sesjach tych monitor mówi tele obserwatorowi, co ma robić, gdzie patrzeć, dokąd iść, a nawet o co pytać, w przypadku nawiązania kontaktu z istotą posługującą się telepatią. Pozwala to tele obserwatorowi na prawie całkowite nie używanie własnych zdolności umysłowych, podczas gdy monitor przeprowadza całą analizę.

Monitor i tele obserwator nie muszą znajdować się w tym samym pokoju podczas sesji. W celu umożliwienia komunikacji słownej często używa się słuchawek. Dzięki temu monitorowana sesja może się odbyć nawet wtedy, gdy monitor i tele obserwator znajdują się w całkiem różnych miejscach, oddalonych od siebie o tysiące mil. Niekiedy podczas takich sesji można tele obserwatorowi przesłać faksem dane w celu zapewnienia kontroli nad przepływem informacji. Sytuacje takie określa się mianem sesji monitorowanych na odległość.

Dane typu 5

W sytuacjach szczególnie krytycznych badacze mogą życzyć sobie danych zebranych bez pomocy monitora. W tych przypadkach tele obserwator i monitor – działają na ślepo. Współrzędne celu są im dane z zewnątrz przez agencję bądź wybiera je program komputerowy z listy celów. Nie ma znaczenia, czy monitor i tele obserwator znają zawartość listy. Doświadczenie uczy, że jeżeli lista jest odpowiednio długa, świadomy umysł porzuca wszelkie próby zgadywania tożsamości celu. Dane zebrane w ten sposób określa się mianem danych Typu 5. Sesje przeprowadzane w tych warunkach cechuje wysoki stopień wiarygodności. Natomiast ich wada polega na tym, że pochłaniają więcej czasu niż inne typy tele obserwacji i nie pozwalają monitorowi na wybranie najbardziej użytecznych informacji podczas sesji. To tak jakby prosić nawigatora lotu o rozpoczęcie pracy po wystartowaniu samolotu. Lot będzie prawdopodobnie przebiegał mniej burzliwie, jeżeli jego ogólny plan ustali się przed startem. Tym niemniej, dane Typu 5 są niezwykle użyteczne w niektórych sytuacjach i mogą przydać wiarygodności ogólnym wynikom.

Dane typu 6

Dane Typu 6 pochodzą z sesji, na których zarówno monitor jak i tele obserwator są wstępnie “naładowani informacjami” na temat celu. Ten typ sesji przeprowadza się, jeśli tele obserwator musi zebrać więcej informacji na temat konkretnego celu, ale nie odpowiadają mu sesje solo. W takim przypadku monitor przejmuje kontrolę nawigacyjną, jednak wcześniej porozumiewa się z tele obserwatorem co do celów sesji.

Streszczenie typów danych

W skrócie kategorie tele obserwacji przedstawiają się następująco:

Typ 1: Solo, wstępne podanie danych, cel wybierany przez tele obserwatora.

Typ 2: Solo, na ślepo, cel wybierany przez komputer na chybił trafił z listy celów ustalonej z góry.

Typ 3: Solo, na ślepo, cel określany przez kogoś z zewnątrz.

Typ 4: Sesja monitorowana, tele obserwator nie zna danych, monitor ma podane dane wstępne.

Typ 5: Sesja monitorowana, ani tele obserwator, ani monitor nie znają danych, cel wybierany przez komputer na chybił trafił z listy celów ustalonej z góry.

Typ 6: Sesja monitorowana, zarówno monitor jak i tele obserwator mają wstępnie podane dane.

Żaden typ danych nie jest lepszy od innych, a każdy z nich ma swoje zalety i wady.

Słowniczek niektórych wyrażeń

AOL linii sygnału (AOL/S) – AOL (Advance Observed Line/ Signal), które obserwator postrzega jako pochodzące bezpośrednio ze strumienia danych, napływających w trakcie sesji tele obserwacji. Zwykle AOL tego typu niesie ze sobą znaczenie w szczególny sposób powiązane z interpretacją celu. Bardzo często wskazuje ono na cel właściwy.

Atmosfera emocjonalna (El) (Emotional Impulse) – termin ten odnosi się do emocji związanych z miejscem, które mogą pochodzić od przebywających w nim istot. Zdarza się jednak, że atmosfera emocjonalna wiąże się z przeszłym wydarzeniem, bądź z wydarzeniami, które dopiero nastąpią. El zwykle nie odnosi się do emocji doświadczanych przez tele obserwatora. Te ostatnie określane są mianem wrażeń estetycznych (AI).

Bilokacja – stan, osiągany w trakcie sesji SRV, w którym uwaga tele obserwatora jest tak mocno skupiona na celu, że jego świadomość doznaje rozdwojenia i przebywa w dwóch miejscach jednocześnie – w jego/ jej miejscu fizycznym, oraz w miejscu celu.

Cel – obiekt, na którego temat chcemy uzyskać informacje przy pomocy SRV. Typowe cele sesji SRV stanowią miejsca, wydarzenia i ludzie. Trudniejsze cele mogą obejmować fantazje jakiejś osoby, przyczynę wydarzenia czy nawet Boga.

Energetyka – odczucie, że w miejscu celu wydzielana jest duża ilość energii. Może to być energia każdego typu, na przykład kinetyczna (tak jak w przypadku szybko poruszającego się statku kosmicznego), czy świetlna (pochodząca z jakiegoś źródła energii, na przykład słońca).

======

Przekazy z innych gęstości (energii) podczas OOBE – Jan Taratajcio ©VTV (2020-01-31)

======