Tao

Tao – filozofia życia ludzkiego.

Tao, które można zdefiniować jako Tao, nie jest Tao.

Doskonałość wewnętrzna jest celem i sensem życia.

Powiększanie własnej świadomości jest celem życia.

Umiejętność samodzielnego myślenia i dostrzegania, jest celem życia.

“Tao Te Ching” (Księga Życia i Cnoty) – Lao Tsy

Istotną rzeczą jest “złoty środek”, który zmienia się dynamicznie – każda skrajność jest niewłaściwa w danej chwili.

Tao, które można wyrazić jako Tao – nie jest Tao.

Kto piękna nie zna,
brzydoty nie zgani;
uczuje więzy tylko wolny.

Brzydotę widzi tylko ten człowiek, który poznał piękno.

Czynić dobro, nie wyrządzać szkody,
działać, a nie robić wrzawy
– oto Ducha Mądrości znamię.

Mądrość czyni dobro, nigdy nie wyrządza szkody i nie krzywdzi.

Mądrość zawsze posiada ciszę i spokój.

Mądrość zawsze istnieje w miejscach pozornie nieatrakcyjnych.

Mądrość jest
– dobroczynna
– krzywdy nie wyrządza
– w bliskości TAO przebywa
– w miejscach, które tłum omija.

Prawdziwa Mądrość szuka
– w myśleniu – głębi
– w mówieniu – prawdy
– w dawaniu – miłości
– w rządzeniu – ładu
– w pracy – dzielności
– w mieszkaniu – prostoty
– w działaniu – odpowiedniej pory.

Wielka Mądrość
nigdy nie czyni przemocy.

Tao jest wszędzie, wszystko przenika, wszystko spaja.
Ale równocześnie nie ma Tao nigdzie i Tao jest nierozpoznane.

Gdy rządzą Wielcy i Mądrzy ludzie
– lud nie odczuwa prawie ich rządzenia.

Gdy rządzą następcy Wielkich i Mądrych ludzi
– lud – ich sławi, opowiada o nich.

Gdy rządzą następcy tych następców
– naród – już się ich boi;
a dalszymi następcami – naród gardzi.

Kto innym nie ufa,
ten nie dozna zaufania.

Mędrzec nie jest uczonym,
uczony nie jest Mędrcem.

Wykształcenie nie ma nic wspólnego z mądrością.

Religijność nie ma nic wspólnego z pobożnością.

Istnienie i nieistnienie, byt i niebyt, to dwie strony tego samego procesu – w rzeczywistości służą sobie nawzajem.

Trudność i łatwość budują siebie nawzajem.

To co długie i to co krótkie – istnieje przez porównanie.

Niższe wiąże się z wyższym – spoglądają na siebie.

Różne dźwięki tworzą harmonię.

Krok zrobiony do tyłu, jest w rzeczywistości krokiem zrobionym do przodu.

Krok zrobiony do przodu, jest za chwilę śladem pozostawionym z tyłu.

Zapoczątkuj zdarzenie, ale wyzbądź się pychy z powodu osiągniętych rezultatów.

Zlikwiduj własne przywiązanie emocjonalne do owoców własnej pracy.

Czyń tak, aby niczego nie zakłócać.
Poznaj Tao, i płyń z jego nurtem.

Jeśli czegokolwiek dokonasz lub cokolwiek osiągniesz, nie trwaj przy tym, nie bierz w posiadanie.
Jeśli nie będziesz trzymał się swych osiągnięć, to nie utracisz ich.
Kiedy praca dobiegnie końca, i uwieńczą ją zaszczyty – wycofaj się, nie trwaj przy swych osiągnięciach.

Lepiej pozostać niedopełnionym, niż obnosić się wokół z nadmiarem.
Broń nazbyt wyostrzona, niedługo zachowa swą ostrość.
Dom pełen złota i brylantów – nie jest domem bezpiecznym.

Tao wydaje się być zupełnie puste, przezroczyste.
Ale kiedy zaczynasz je stosować, okazuje się, że jest Ono niewyczerpalne.
Jest w nim głębia i tajemnica.
Jest przodkiem wszechrzeczy.

Podąż za Tao, a wygładzą się ostre krawędzie,
rozplączą się powikłane nici,
przygasną rażące światła.

Tao rozprasza lęk i dręczące, nieistotne myśli (emocje).

Tao wprowadza ciszę i spokój, jest podstawą spokoju wewnętrznego.

Tao jednoczy i spaja razem, i wszystkie różne myśli stają się jednością.

Mędrzec, który kroczy ścieżką Tao, zostawia swoje “ja” za sobą, a sam staje z przodu.
Kiedy mędrzec wystawia swoje “ja” na zewnątrz, istnieje w ten sposób wewnątrz.
Podobnie, jak w Tai Chi, gdzie “krok do przodu” w rzeczywistości oznacza ustąpienie, które musi poprzedzić postęp.
Ale Mędrzec nie czyni żadnego wysiłku, aby pozbyć się swojego “ja”.
On uświadamia sobie swoje “ja”, będąc go pozbawionym.

Mędrzec nie jest ani życzliwy, ani nie-życzliwy.

Mędrzec praktykuje nie – działanie i spogląda zarówno na ludzi, jak i bezpańskie psy, jako na część wszechogarniającej całości.

Ani Bóg, ani Tao, ani Mędrzec nie sprawują sądów i nie dokonują podziałów.
Oni pozwalają, aby wszystkie rzeczy spontanicznie realizowały swoje natury.

Ten, kto dochowuje wierności Tao, żyje nie wykraczając poza własne potrzeby. On cieszy się tym, co ma i cieszy się z tego, kim jest.

Człowiek, który szanuje Tao, jest szczęśliwy zarówno w powodzeniu, jak i niepowodzeniu. Ponieważ taki człowiek buduje swoje szczęście w oparciu o Tao, które jest fundamentem.

Kiedy ludzie o głębokiej i wyższej wiedzy, usłyszą o zasadach Tao, czynią natychmiast starania, by je stosować w życiu.

Kiedy ludzie o przeciętnej wiedzy, usłyszą o zasadach Tao, odnoszą się do nich czasami tak, jakby one istniały, a czasami tak, jakby ich nie było.

Kiedy ludzie o małej wiedzy, usłyszą o zasadach Tao, to oni śmieją się z tych zasad na cały głos. A nawet ci z nich, którzy się nie śmieją, nie uważają ich za dostatecznie dobre, by przyjąć je jako zasadę swojego postępowania w życiu.

Dlatego wśród dawnych porzekadeł znajdziemy takie:

  • Jasne, wyraźne i proste zasady Tao, wydają się jakby mroczną, niewyraźną ciemnością;
  • Tao postępowania do przodu, wydaje się jak gdyby cofaniem;
  • Tao, droga płaska i równa, wydaje się jak gdyby najeżona niebotycznymi wierzchołkami gór;
  • Najwyższe przejawy cnoty, wydają się głęboką doliną prostoty;
  • Wielka chwała wydaje się poniżeniem;
  • Największa cnota “Te” wydaje się niepełną;
  • Najdoskonalszy obraz, gdy się na niego patrzy z bliska, jest niewyraźny.

Nie ma większego nieszczęścia nad brak umiaru.
Nie ma większego występku nad nieokiełznaną chciwość.
Dlatego dobrobyt oparty na znajomości umiaru – jest trwałym dobrobytem.

Kierowanie światem niezmiennie polega na nieczynieniu czegokolwiek, co by naruszało istniejący, naturalny porządek rzeczy.
Jeżeli będziecie naruszać ten porządek, wtedy nie będziecie zdolni utrzymać panowania nad światem pod niebem.

Tao sprawia, że wszystkie rzeczy rodzą się.
Cnota “Te” sprawia, że wszystkie rzeczy rozwijają się i mnożą.

Inne rzeczy użyczają im określonych kształtów.
A przenikające je przeciwstawne siły sprawiają, że osiągają one pełnię rozwoju.
Bezgraniczna cześć, jaką otaczane jest Tao,
niewyobrażalna wartość, jaka wiąże się z cnotą “Te”,
nie wynikają z czyichkolwiek nakazów, lecz odwiecznie niezmiennie same przez siebie są takie.

Zrodzić tysiące rzeczy, lecz nie uważać ich za swoją własność.
Sprawiać, że tysiące rzeczy się rozwijają i nie uważać, że dokonało się wielkiego wysiłku.
Przewodzić tysiącom rzeczy, lecz nie sprawować nad nimi władzy.
Oto jest to, co nazywamy najgłębszym i najbardziej tajemniczym przejawem cnoty “Te”.

Ci, którzy znają zasady Tao, nie rozpowiadają o nich na wszystkie strony.

Ci, którzy rozpowiadają o zasadach Tao na wszystkie strony, na pewno ich nie znają.

Mędrzec jest otwarty i szczery, ale nie jest w tym nienaturalny.
Jest ostry i kanciasty, ale nie rani przez to innych ludzi.
Jest prostolinijny i uczciwy, ale nie popada w tym w przesadę.
Mędrzec błyszczy blaskiem swej wiedzy o Tao, ale on nie oślepia tym blaskiem oczu innych ludzi.

Tao jest ukrytym celem, ku któremu dąży “dziesięć tysięcy” istot.

Jest klejnotem ludzi dobrych i schronieniem ludzi niedobrych.

Pięknymi słowami można kupić u ludzi zaufanie, a nawet szacunek.
Jednak to uczynki pokazują, kto kim jest.

Wspaniałym zachowaniem można się wywyższyć ponad innych ludzi.

Czyń poprzez nieczynienie niczego.
Działaj nie uciekając się do działania.
Znajduj smak w rzeczach bez smaku.
Uważaj rzeczy małe za wielkie, a rzeczy liczebne za nieliczne.
Odpłacaj za nienawiść – dobrocią twojej cnoty.
Staraj się pokonywać trudności wtedy, kiedy są możliwe do pokonania.

Zanim zaczniesz robić rzeczy wielkie, zacznij od rzeczy drobnych, rzeczy małych.
Żeby dokonywać rzeczy najtrudniejszych na świecie, należy zaczynać od rzeczy najłatwiejszych.
Żeby dokonać największych rzeczy na świecie, należy zacząć od rzeczy drobnych.

Ten, dla którego wszystko wydaje się łatwe, z pewnością napotka wiele trudności w życiu.
Dlatego Mędrzec traktuje rzeczy łatwe jako trudne. Do końca swojego życia on nie napotyka żadnych trudności.

Trudno jest rządzić ludem, kiedy mu się daje zbyt dużą wiedzę. Wiedza i samoświadomość ludzi stoi w sprzeczności do rządzenia tymi ludźmi.

Mędrzec znajduje się ponad ludem, lecz ten nie odczuwa jego ciężaru.
Mędrzec znajduje się na przedzie, lecz lud nie czuje się przez to urażony.
Ponieważ mędrzec sam o nic nie zabiega, a więc nie znajdzie się nikt, kto mógłby z nim rywalizować.

Słowa prawdy nie są piękne i miłe, a słowa piękne i miłe nie są słowami prawdy.

Ludzie dobrzy nie uczestniczą w zawiłych, lecz powierzchownych dysputach (dyskusjach).
Ci, którzy uczestniczą w dysputach (dyskusjach), nie są dobrzy.

Ci ludzie, którzy posiadają wiedzę, nie popisują się tą wiedzą.
Ci ludzie, którzy popisują się swoją wiedzą, nie posiadają tej wiedzy.

Mędrzec niczego nie gromadzi.
Jeśli on ze wszystkich sił ludziom pomaga, sam przez to ma jeszcze więcej.
Jeśli wszystko, co mędrzec ma, ludziom oddaje, sam przez to ma jeszcze więcej.

Tao niebios przynosi korzyść dla “dziesięciu tysięcy” istot i rzeczy.
Tao nie wyrządza im szkody.

Tao Mędrca polega na tym, że we wszystkim, co robi, z nikim nie walczy.

======

Lao Tsy żył na terenach Chin około 5 000 lat temu, tak pisze o sobie:

Wszyscy ludzie posiadają pragnienia,
jedynie ja żyję tak, jakbym ich nie posiadał.

Jakże głupi jestem!

Mój umysł musi być przepełniony ignorancją!

Ludzie błyszczą zaszczytami, jedynie ja jestem blady.

Ludzie są cwani, jedynie ja jestem milczący i tępy.

Jestem spokojny jak ciche jezioro,
bez celu, jak poryw wiatru.

Ludzie posiadają cel, jedynie ja nie nadaję się do niczego.

Jednakże ja, odmiennie niż inni, karmiony jestem przez Tao.

Jestem życzliwy wobec życzliwych.
Jednak wobec nieżyczliwych, jestem także życzliwy,
ponieważ życzliwość jest Cnotą “Te”.

Jestem wierny wobec wiernych.
Jednak wobec niewiernych także jestem wierny,
ponieważ wierność jest Cnotą “Te”.

======

Przysłowia chińskie

  • Kiedy Mędrzec wskazuje palcem na księżyc, wszyscy głupcy patrzą na palec Mędrca.
  • Pusty dzban dźwięczy najgłośniej.
  • Daj człowiekowi rybę, a nakarmisz go na cały dzień. Naucz człowieka jak łowić ryby, a nakarmisz go na całe życie.
  • Każda droga zaczyna się od postawienia tego pierwszego kroku.

======

Niewiedza i ignorancja to najgorsi doradcy.

======

Abu-‘l-Fazl al Allami (dwór Akbara w Delhi, koniec XVI wieku)

Czasami odwiedzam chrześcijańskie klasztory, czasami meczety.
Lecz to Ciebie szukam od świątyni do świątyni.

Twoi wybrani nie parają się herezją ani ortodoksją,
ponieważ żadne z nich nie przedostanie się przez osłonę Twojej prawdy.

Spekulacja dla heretyka,
teologia dla ortodoksy,
lecz pyłek z płatków róży należy do serca sprzedawcy perfum.

======

Prawda jest podobna Bogu – nie ukazuje się ona bezpośrednio.
My musimy ją odgadywać z jej przejawów.

Johann Wolfgang von Goethe

======

Jeżeli robisz coś dla siebie, to nie rób tego kosztem innych.

Jeżeli robisz coś dla innych, to nie rób tego kosztem siebie.

======

Wiara tym się różni od wiedzy, że można przestać wierzyć, ale nie można przestać wiedzieć.

======

Umysł mierny potępia i wyśmiewa wszystko, co przekracza jego rozumienie.

======

Głupiec wykształcony jest gorszy od głupca.

======

Zazdrość to jest ukryta nienawiść.

======

Sprzeczności to jest manifestacja zła.

======

Zaufanie do tak zwanych autorytetów to przyczyna wszelkiej głupoty.

======

Technologia w złych rękach zawsze jest używana do złych celów, przeciwko ludziom lub przeciwko innym istnieniom.

Prostactwo (bezczelność) i pycha nigdy nie może zrozumieć, co to znaczy taktowne zachowanie się.

======

Żaden zwierz nie zmienia swojej natury.
Lew – jest śmiały.
Pies – jest wierny.
Zając – jest płochliwy.

Jedynie człowiek z dnia na dzień się zmienia.

I tym się człowiek różni od stworzenia,
że ze swojego rozumu może być tak bardzo dumny
– i pozostać – bezrozumny.

======

Czuang Tsy

Skarżysz się, że towarzysz twojej podróży,
ciągle pyta: co jest tanie? co jest drogie?

Czy z żabą, która siedzi w kałuży –
ty chcesz rozmawiać – o wielkim oceanie?

======

Kto ma naturę sługi (pachołka),
jest wciąż czujny na cudze opinie.

Kto ma naturę Pana (człowieka wolnego),
ten zawsze własną drogą kroczy (idzie) i nie zwraca uwagi na cudze opinie.

======

Człowiek, który przebywa wśród wielu głupców, jest samotny.
Nawet, jeżeli jest wokoło bardzo wielu głupców.

======

Jeśli trud wymaga dłoni (rąk do pracy), to na mowę go nie zamieniaj.
Co się z serca ma utworzyć, nie utworzy się to z płuc.

======

Wybieraj przyjaciół według jakości osoby, a nie według liczby osób.

Właściwe kryteria to szacunek do siebie i innych oraz pokora serca.

======

Kto zamienia doświadczoną od lat przyjaźń na nową,
ten jakby zamieniał owoc na kwiat.

======

Wolnego, mądrego i samodzielnego człowieka – nie można zamienić w niewolnika.

======

======

Wiersz Kobiety

Szukałam długo… Aż odnalazłam.
I wiem, że już nic większego mnie nie spotka.
Stanęłam u Twoich stóp, jak przed górą olbrzymią –
moich marzeń, moich tęsknot, mojego wypełnienia.

Ty jesteś! … i w każdej chwili Ty objawiasz mi Twój cudowny świat.

Odbicie Ciebie – w pięknie gór – i w pięknie morza.

Odbicie Ciebie – w pojęciach dobra, sprawiedliwości i wybawienia,
w których ukrywa się Miłość.

Odbicie Ciebie – w pięknie indywidualnym każdego człowieka,
tak dobrze znanym, tak ciepłym.

Każdy człowiek jest odbiciem Ciebie – obrazem i podobieństwem Ciebie.

– I teraz Ty mi to pokazujesz.

Ja chciałabym pomóc każdemu człowiekowi, aby on był wielkim człowiekiem.
Żeby ten człowiek żył według planu, który tylko dla niego, indywidualnie – Ty sam ułożyłeś.

======

Anonimowy tekst z 1692 roku

Przechodź spokojnie przez zgiełk i pośpiech.
Pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.

O ile to możliwe, bez wyrzekania się Siebie,
posiadaj dobre relacje ze wszystkimi.

Wypowiadaj swoją prawdę spokojnie i jasno.

Wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych – oni też mają swoją opowieść.

Unikaj głośnych, napastliwych i złośliwych ludzi – są udręką ducha.

Jeżeli porównujesz się z innymi, możesz stać się próżny i zgorzkniały,
ponieważ zawsze znajdziesz lepszych i gorszych od siebie.

Niech Twoje osiągnięcia oraz plany będą dla Ciebie źródłem radości.

Wykonuj Twoją pracę z serca, jakakolwiek byłaby skromna.
Ponieważ tylko tą pracę naprawdę posiadasz w zmiennych kolejach losu.

Bądź ostrożny w interesach, ponieważ na świecie jest pełno oszustwa i kradzieży.

Niech Ci to jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty.
Wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie pełne jest heroizmu.

Bądź sobą, zwłaszcza nie udawaj uczucia.
Bądź uczciwy wobec siebie i wobec innych ludzi.

Nie podchodź cynicznie do Miłości,
ponieważ wobec oschłości i rozczarowań, jest Ona wieczna jak trawa.

Przyjmuj spokojnie, co lata doradzają,
z wdziękiem wyrzekając się rzeczy młodości.

Rozwijaj Twoją siłę ducha, by mogła Ciebie osłonić w nagłym nieszczęściu.

Lecz nie dręcz się tworami wyobraźni.
Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.

Obok zdrowej dyscypliny, bądź dla siebie łagodny.
Jesteś dzieckiem wszechświata – nie mniej, niż drzewa i gwiazdy.
Masz prawo tutaj być.

Być może nie jest to dla Ciebie jasne ani oczywiste – ale wszechświat jest bez wątpienia na właściwej drodze do doskonałości.

Tak więc żyj w zgodzie ze Światem, kimkolwiek on Ci się wydaje.

Czymkolwiek się trudzisz i jakiekolwiek są Twoje pragnienia,
w zgiełkliwym pomieszczeniu życia,
zachowaj Twój spokój wewnętrzny.

Przy całej swej ułudzie, znoju i rozwianych marzeniach – jest to piękny świat.

Bądź uważny i dąż do szczęścia.

======

Stary profesor

Pewnego dnia pewien stary profesor został zaangażowany, aby przeprowadzić kurs dla dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich na temat skutecznego planowania czasu. Kurs ten był jednym z pięciu modułów przewidzianych na dzień szkolenia. Stary profesor miał więc do dyspozycji tylko jedną godzinę, by wyłożyć swój przedmiot.

Stojąc przed tą elitarną grupą (która gotowa była zanotować wszystko, czego ekspert będzie nauczał), stary profesor przyjrzał się każdemu z osobna, następnie powiedział: „Przeprowadzimy doświadczenie”.

Spod biurka, które go oddzielało od słuchaczy, stary profesor wyjął wielki dzban (o pojemności 4 litrów), który postawił delikatnie przed sobą.

Profesor następnie wyjął około dwunastu kamieni, wielkości piłki do tenisa, i delikatnie włożył je kolejno do dzbana. Dzban był wypełniony po brzegi i niemożliwe było dorzucenie jeszcze jednego kamienia.

Profesor podniósł wzrok na swoich studentów i zapytał ich:

Czy dzban jest pełny? Wszyscy odpowiedzieli: tak.
Profesor poczekał kilka sekund i zapytał: czy na pewno?

Następnie pochylił się znowu i wyjął spod biurka pojemnik wypełniony żwirem. Delikatnie wysypał żwir na kamienie, po czym potrząsnął lekko dzbanem. Żwir zajął miejsce miedzy kamieniami … aż do dna dzbana.

Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i ponownie zapytał:
Czy dzban jest pełny?
Tym razem świetni studenci zaczęli rozumieć.
Jeden z nich odpowiedział: prawdopodobnie nie.

Dobrze – odpowiedział stary profesor.

Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka pojemnik z piaskiem. Z uwagą wsypał piasek do dzbana. Piasek zajął wolną przestrzeń między kamieniami a żwirem.

Profesor jeszcze raz zapytał: czy dzban jest pełny?
Tym razem, bez zająknienia, świetni studenci odpowiedzieli razem: nie.
Dobrze – odpowiedział stary profesor.

l tak, jak się spodziewali, Profesor wziął butelkę wody, która stała na biurku i wypełnił dzban aż po brzegi.

Stary profesor podniósł wzrok na grupę studentów i zapytał ich: jaką prawdę ukazuje nam to doświadczenie?

Niegłupi, najbardziej odważny z uczniów, biorąc pod uwagę przedmiot kursu, odpowiedział: to pokazuje, że nawet jeśli nasz kalendarz jest całkiem zapełniony, jeśli naprawdę tego chcemy, możemy dorzucić więcej spotkań, więcej rzeczy do zrobienia.

Nie – odpowiedział stary profesor. To nie o to chodziło.

Wielka prawda, którą przedstawia nam to doświadczenie jest następująca: jeśli nie włożymy kamieni jako pierwszych do dzbana, później nie będzie to możliwe.

Zapanowało głębokie milczenie, każdy uświadomił sobie oczywistość tego stwierdzenia.

Stary profesor zapytał: co stanowi kamienie w waszym życiu? Wasze zdrowie? Wasza rodzina? Przyjaciele? Zrealizowanie marzeń? Robienie tego, co jest waszą pasją? Uczyć się? Odpoczywać? Dać sobie czas…? Albo jeszcze coś innego?

Należy zapamiętać, że najważniejsze jest włożyć swoje KAMIENIE jako pierwsze do swojego życia, w przeciwnym wypadku ryzykujemy. Możemy… przegrać własne życie.

Jeśli damy pierwszeństwo drobiazgom (żwir, piasek), wypełnimy życie nieistotnymi rzeczami.

Nie będziemy mieć wystarczająco dużo cennego czasu, by poświęcić go na to, co najważniejsze.

Zatem, nie zapomnijcie zadać sobie pytania: co stanowi kamienie w moim życiu?

Następnie włóżcie te “kamienie” na początku do waszego dzbana (życia).

======

To wideo zmieni Wasze życie (2019-06-01)

======