Wszech Zasada

Wypowiedź Indianina z Plemienia HOPI (2018-01-28)

–––––––––––

Karma – yoga

Tekst 3.31: Kto pełni swój obowiązek zgodnie z Moimi nakazami i kto wiernie przestrzega tych nauk, będąc wolnym od zazdrości, ten uwalnia się od uwikłań będących skutkiem działania dla zysku.

Tekst 3.32: Ci natomiast, którzy – z powodu zazdrości – lekceważą Moje święte nauki i nie praktykują ich systematycznie, uważani są za wyzutych z wszelkiej wiedzy, okpionych i skazanych na niepowodzenie w swoim dążeniu do doskonałości.

Tekst 3.33: Nawet mędrzec działa zgodnie ze swoją naturą, gdyż każdy ulega swojej naturze, będącej darem trzech sił natury materialnej: dobroci, pasji i ignorancji. Cóż więc może pomóc tłumienie jej?

Tekst 3.34: Istnieją zasady, które kontrolują przywiązanie i niechęć wobec zmysłów i przedmiotów zmysłów. Nie należy poddawać się kontroli takiego przywiązania i awersji, gdyż są one przeszkodą na drodze realizacji duchowej. (Przywiązanie typu mentalno-emocjonalnego).

Tekst 3.35: O wiele lepiej jest pełnić własne przypisane obowiązki, nawet niedoskonale, niż bezbłędnie pełnić obowiązki innych. Śmierć podczas pełnienia własnych obowiązków lepsza jest niż angażowanie się w obowiązki innych, albowiem niebezpieczne jest podążanie obcą ścieżką.

Tekst 3.36: Co skłania człowieka do grzesznych czynów mimo, iż nie chce działać grzesznie. Cóż za niepożądana siła popycha go do nich?

Tekst 3.37: Najwyższa Osoba Boga rzekł: To pożądanie jedynie, zrodzone z kontaktu z materialną siłą natury – pasją, później przemienione w gniew, jest wszechniszczącym, grzesznym wrogiem tego świata.

Tekst 3.39: W ten sposób czysta świadomość mądrej, żywej istoty przykryta zostaje przez jej wiecznego wroga – żądzę, nigdy nie zaspokojoną i palącą jak ogień.

Tekst 3.40: To ona – żądza, spowija prawdziwą wiedzę żywej istoty i oszałamia ją, a zmysły, umysł i inteligencja są jej siedliskiem.

Tekst 3.41: Dlatego panując nad zmysłami, staraj się od samego początku trzymać w karbach to największe znamię grzechu – żądzę, i zgładź tą zabójczynię wiedzy i samorealizacji.

Tekst 3.42: Funkcjonujące zmysły stoją ponad martwą materią; umysł zaś jest nadrzędny w stosunku do zmysłów; jednak inteligencja stoi wyżej od umysłu; a ona (dusza) przewyższa nawet inteligencję.

–––––––––––

Wiedza transcendentalna

Tekst 4.1: Najwyższa Osoba Boga rzekł : Ja przekazałem tę niezniszczalną naukę yogi (mistycyzmu) bogu słońca Vivasvanowi, a Vivasvan przekazał ją Manu, ojcu ludzkości. Manu z kolei pouczył o niej Iksvaku.

Tekst 4.3: Przekazuję ci tutaj tę starożytną naukę o związku z Najwyższym, jako że jesteś Moim wielbicielem i przyjacielem, i dlatego możesz zrozumieć transcendentalną tajemnicę tej nauki.

Tekst 4.4: Arjuna (przyjaciel Najwyższej Osoby Boga – razem wychowywali się jako dzieci, obecnie są mężczyznami) rzekł: Bóg słońca, Vivasvan narodził się wcześniej niż Ty, jak więc mam rozumieć, że na początku jemu przekazałeś tę wiedzę?

Tekst 4.5: Osoba Boga rzekł: Wiele, wiele narodzin mamy za sobą tak ty, jak i Ja. Ja pamiętam wszystkie z nich, ale ty nie możesz ich pamiętać.

Tekst 4.6: Mimo, iż jestem nienarodzony i Moje transcendentalne ciało nigdy nie ulega zniszczeniu, i chociaż jestem Panem wszystkich żywych istot, to jednak w każdym milenium pojawiam się w Mojej oryginalnej, transcendentalnej formie.

Tekst 4.7: Zawsze, kiedy tylko i gdzie tylko zamiera (znika) DOBRO i zaczyna szerzyć się bezbożność – wtedy zstępuję osobiście.

Tekst 4.8: Po to, aby wyzwolić pobożnych i unicestwić niegodziwców, jak również dla odnowienia zasad religii, Ja sam przychodzę w każdym milenium.

Tekst 4.9: Kto zna transcendentalną naturę Mojego pojawiania się i Moich czynów, ten opuściwszy to ciało, nigdy nie rodzi się ponownie w tym świecie materialnym, ale osiąga Moją wieczną siedzibę.

Tekst 4.10: Będąc wolnymi od przywiązania, strachu i gniewu, całkowicie pogrążywszy się we Mnie i we Mnie przyjmując schronienie, wielu, bardzo wielu w przeszłości oczyściło się poprzez wiedzę o Mnie – i w ten sposób wszyscy oni osiągnęli transcendentalną miłość do Mnie.

Tekst 4.11: Każdego z nich – kiedy podporządkowuje się Mnie – nagradzam odpowiednio. Każdy podąża Moją ścieżką pod każdym względem.

Tekst 4.12: Ludzie w tym świecie pragną, aby ich działanie dla zysków zakończyło się sukcesem, i dlatego oddają cześć półbogom. Oczywiście szybko osiąga człowiek rezultaty takiego działania.

Tekst 4.14: Nie ma pracy, która by miała na Mnie wpływ, ani też nie ubiegam się o owoce działania. Kto rozumie tę prawdę o Mnie, ten nie uwikłuje się w rezultaty pracy.

Tekst 4.17: Niełatwo zrozumieć jest zawiłości działania. Należy posiąść właściwą wiedzę o tym, czym jest czyn, co to jest czyn zakazany i czym jest bezczyn.

Tekst 4.18: Kto widzi bierność w działaniu i działanie w bierności, ten jest inteligentnym pośród ludzi. I chociaż zaangażowany we wszelkiego rodzaju czyny, zajmuje on transcendentalną pozycję.

Tekst 4.19: Ten posiada kompletną wiedzę, którego każdy czyn wolny jest od pragnienia zadowalania zmysłów. Mędrcy mówią, że reakcje jego pracy palone są przez ogień doskonałej wiedzy.

Tekst 4.20: Pozbywszy się wszelkiego przywiązania do owoców swojego działania, zawsze zadowolony i niezależny, nie wykonuje on żadnej pracy dla zysków, chociaż zaangażowany jest we wszelkiego rodzaju działanie.

Tekst 4.21: Człowiek taki, posiadając pełne zrozumienie, działa doskonale kontrolując umysł i inteligencję, uwalnia się od poczucia własności w stosunku do swojego majątku i pracuje jedynie po to, aby zaspokoić proste potrzeby życia. W ten sposób działając, nie naraża się na reakcje grzechu.

Tekst 4.22: Kto zadowala się tym, co przychodzi spontanicznie, kto uwolnił się od dualizmów i od zazdrości, kto pozostaje niewzruszony zarówno w szczęściu, jak i nieszczęściu, ten nigdy nie uwikła się, chociaż czyn pełni.

Tekst 4.37: Tak jak płonący ogień obraca w popiół spalane drewno, tak też czyni ogień wiedzy, spalając na popiół wszystkie reakcje czynów materialnych.

–––––––––––

Karma – yoga (świadomość Wszech Zasady)

Tekst 5.3: Ten, kto ani nie pragnie, ani nie nienawidzi owoców swoich czynów, znany jest jako zawsze wyrzeczony. Taka osoba, wolna od wszelkich dualizmów, bez trudu wydostaje się z materialnej niewoli i osiąga doskonałe wyzwolenie.

Tekst 5.4: Tylko nie posiadający wiedzy uważają, że służba oddania (karma – yoga) jest czymś różnym od analitycznych studiów nad tym materialnym światem (Sankhya). Prawdziwie uczeni mówią, że ten, kto poważnie potraktuje jedną z tych ścieżek, osiąga rezultaty obu.

Tekst 5.19: Ci, których umysł cichy jest i niewzruszony, już pokonali narodziny i śmierć. Są oni nieskazitelni jak Brahman, a zatem już osiągnęli Brahmana.

Tekst 5.20: Ten, kto nie unosi się radością, gdy zdobędzie coś przyjemnego ani nie rozpacza, gdy spotkają go rzeczy nieprzyjemne; kto posiada niewzruszoną inteligencję i mądrość, i zna naukę o Bogu – ten już usytuowany jest w transcendencji.

Tekst 5.23: Kto jeszcze przed porzuceniem tego ciała jest w stanie tolerować impulsy zmysłów materialnych i opanować siłę pożądania i złości, ten jest prawidłowo usytuowany i żyje on szczęśliwie w tym świecie.

Tekst 5.24: Kto czerpie szczęście z wewnątrz, kto aktywny jest w jaźni swojej i pełen jest radości wewnętrznej, kierując swoją uwagę ku wewnątrz, ten jest prawdziwie doskonałym mistykiem (yoginem). Ten wyzwolony jest w Najwyższym i ten ostatecznie osiąga Najwyższego.

Tekst 5.25: Kto wolny jest od grzechu oraz od dualizmów mających swoje źródło w wątpieniu, którego umysł skierowany jest do wewnątrz i kto zawsze zajęty jest pracą dla dobra wszystkich żywych istot, ten osiąga wyzwolenie w Najwyższym.

Tekst 5.26: Kto wolny jest od złości i wszelkich materialnych pragnień, kto posiadł samorealizację i samoopanowanie – i ciągle dąży do doskonałości, ten wkrótce osiągnie wyzwolenie w Najwyższym.

Tekst 5.29: Osoba w pełni świadoma Mnie, znając Mnie jako ostateczny cel wszelkich ofiar (czynów bezinteresownych) i wyrzeczeń, Najwyższego Pana wszystkich planet i półbogów oraz przyjaciela i dobroczyńcę wszystkich żywych istot, osiąga pokój i wolność od wszelkich nieszczęść i cierpień materialnych.

–––––––––––

Dhyana – yoga

Tekst 6.1: Najwyższa Osoba Boga rzekł: Kto nie przywiązuje się do owoców swojej pracy i pełni swój obowiązek tak, jak powinien – ten posiada prawdziwe wyrzeczenie i jest prawdziwym mistykiem, nie zaś ten, kto nie zapala ognia i nie wykonuje żadnej pracy.

Tekst 6.2: To, co nazywa się wyrzeczeniem, jest tym samym co yoga, czyli połączeniem z Najwyższym, gdyż nikt nie może zostać yoginem, dopóki nie porzuci pragnienia zadowalania zmysłów.

Tekst 6.5: Poprzez własny umysł człowiek musi się wyzwolić, a nie degradować. Umysł jest przyjacielem uwarunkowanej duszy, ale też i jej wrogiem.

Tekst 6.6: Dla tego, kto pokonał umysł, umysł ten jest najlepszym przyjacielem; ale komu to się nie powiodło, temu własny umysł będzie największym wrogiem.

Tekst 6.7: Ten, kto pokonał umysł, ten już zbliżył się do Duszy Najwyższej – gdyż uzyskał on spokój (umysłu). Dla takiego człowieka szczęście i nieszczęście, zimno i ciepło, honor i dyshonor – to samo znaczą.

Tekst 6.8: Zaś mówi się o osobie, że utwierdzona jest w samorealizacji i nazywa się ją yoginem (czyli mistykiem) wtedy, gdy w pełni usatysfakcjonowana jest ona wartością osiągniętej wiedzy i realizacji. Taka osoba usytuowana jest w transcendencji i całkowicie panuje nad sobą. Widzi ona wszystko – cokolwiek by to nie było: kamienie, skałę czy złoto – jako to samo.

Tekst 6.9: Jeszcze bardziej zaawansowany jest ten, kto traktuje jednakowo wszystkich: uczciwego dobroczyńcę, przyjaciół, wrogów, zazdrośników, pobożnych, grzeszników i tych, którzy są obojętni i niestronniczy.

Tekst 6.16: Nie można zostać yoginem, jeśli je się zbyt mało lub zbyt dużo, czy też śpi się za długo lub nie śpi się wystarczająco (złoty środek).

Tekst 6.17: Kto posiada umiar w swoich zwyczajach jedzenia, spania, pracy i odpoczynku, ten poprzez praktykę yogi może zlikwidować wszelkie materialne cierpienia.

Tekst 6.18: Kiedy yogin, poprzez praktykę yogi, opanowuje czynności swojego umysłu i wchodzi w transcendencję – wolny od wszelkich pragnień materialnych – mówi się o nim wtedy, że jest umocniony w yodze.

Tekst 6.19: Tak jak płomień lampy spokojny jest i nie kołysze się w bezwietrznym miejscu, tak też transcendentalista, który opanował umysł, pozostaje niewzruszony w swojej medytacji o transcendentalnej jaźni.

Tekst 6.20÷23: W tym stanie doskonałości, zwanym transem albo samadhi, umysł – dzięki praktyce yogi – całkowicie wyzwolony jest od materialnych czynności mentalnych. Doskonałość tą cechuje zdolność oglądania duszy czystym umysłem oraz czerpanie z tego przyjemności i szczęścia. W tym radosnym stanie człowiek pełen jest niekończącego się, transcendentalnego szczęścia, doświadczanego poprzez zmysły trancendentalne. Ten, kto to osiągnął, żyje zawsze w prawdzie i uważa, że nie ma większej zdobyczy ponad to. Jest on zawsze zrównoważony, nawet w obliczu największych trudności. Stan ten jest prawdziwą wolnością od wszelkich nieszczęść wynikających z kontaktu z materią.

Tekst 6.26: Bez względu na to, gdzie by umysł nie zbłądził – z powodu swojej chwiejnej i niespokojnej natury – należy natychmiast powstrzymać go i z powrotem poddać kontroli jaźni.

Tekst 6.27: Yogin, który skupia swój umysł na Mnie, zaprawdę osiąga najwyższą doskonałość transcendentalnego szczęścia. Jest on ponad siłą pasji i staje się świadomym swojej jakościowej jedności z Najwyższym, i tak uwalnia się od wszelkich reakcji swoich przeszłych czynów.

Tekst 6.29: Prawdziwy yogin widzi Mnie we wszystkich istotach, widząc również każde stworzenie we Mnie. Zaprawdę, osoba zrealizowana widzi Mnie, tego samego Najwyższego Pana, wszędzie.

Tekst 6.30: Kto widzi Mnie wszędzie i wszystko widzi we Mnie, ten nigdy Mnie nie traci ani Ja nie tracę Jego.

Tekst 6.34: Ponieważ umysł jest niespokojny, buntowniczy, uparty i bardzo silny, pokonanie go zdaje się być sztuką trudniejszą niż ujarzmienie wiatru.

Tekst 6.35: Najwyższa Osoba Boga rzekł: niewątpliwie bardzo trudno jest utrzymać w karbach niespokojny umysł, ale jest to możliwe przez odpowiednią praktykę i przez uwolnienie się od przywiązań.

Tekst 6.36: Wielkim trudem jest samorealizacja dla tego, kto posiada nieokiełznany umysł. Ten natomiast kto opanował umysł i kto stosuje odpowiednie środki, ten może być pewien sukcesu. Takie jest Moje zdanie.

Tekst 6.40: Transcendentalista, który oddaje się dobrym czynom, nie ginie ani w tym świecie, ani w świecie duchowym. Kto czyni dobrze, ten nigdy nie zostaje pokonany przez zło.

Tekst 6.41: Yogin, który nie odniósł sukcesu, po wielu, wielu latach przyjemności na planetach pobożnych, żywych istot, rodzi się w rodzinie prawych ludzi albo w bogatej rodzinie arystokratycznej.

Tekst 6.42: Albo też (jeśli nie powiodło mu się po długotrwałej praktyce yogi) przychodzi na świat w rodzinie transcendentalistów obdarzonych wielką mądrością. Zaprawdę, narodziny takie są rzadkością w tym świecie.

Tekst 6.43: Narodziwszy się w takiej rodzinie, odzyskuje on boską świadomość ze swojego poprzedniego życia i stara się poczynić dalsze postępy, aby osiągnąć pełny sukces.

Tekst 6.44: Dzięki boskiej świadomości swojego poprzedniego życia automatycznie zostaje on przyciągany przez zasady yogi – nawet ich nie szukając. Taki dociekliwy transcendentalista stoi zawsze ponad rytualistycznymi zasadami pism świętych.

Tekst 6.45: Jeśli taki yogin, uwolniwszy się od wszelkich nieczystości, robi szczery wysiłek, aby uczynić dalszy postęp, wtedy ostatecznie – osiągnąwszy doskonałość (po wielu, wielu narodzinach, w których oddaje się takiej praktyce) – osiąga najwyższy cel.

Tekst 6.46: Yogin przewyższa ascetę, większy jest od empiryka i tego, co pracuje dla zysków.

Tekst 6.47: Zaś spośród wszystkich yoginów (mistyków), ten, kto zawsze trwa przy Mnie z wielką wiarą, myśli o Mnie wewnątrz siebie – wielbiąc Mnie w transcendentalnej służbie miłości – jest najbardziej zjednoczony ze Mną w yodze i jest najwyższym ze wszystkich. Takie jest Moje zdanie.

–––––––––––

Wiedza o Absolucie

Tekst 7.3: Spośród wielu tysięcy ludzi, jeden może dąży do doskonałości, a spośród tych, którzy doskonałość osiągnęli, zaledwie jeden zna Mnie naprawdę.

Tekst 7.4: Ziemia, woda, ogień, powietrze, eter, umysł, inteligencja i fałszywe ego – wszystkie są Moimi oddzielonymi energiami materialnymi.

Tekst 7.5: Oprócz tych energii, istnieje Moja wyższa energia, którą są wszystkie żywe istoty wykorzystujące zasoby tej niższej, materialnej energii.

Tekst 7.6: Wszystkie stworzone istoty mają swoje źródło w tych obu naturach. Wiedz, że Ja jestem początkiem i końcem wszystkiego, co materialne i duchowe w tym świecie.

Tekst 7.7: Nie ma prawdy wyższej ode Mnie. Wszystko spoczywa na Mnie, tak jak perły nanizane na nić spoczywają na niej.

Tekst 7.8: Ja jestem smakiem wody, światłem słońca i księżyca, sylabą om w mantrach wedyjskich; Ja jestem dźwiękiem w eterze i możliwością w człowieku.

Tekst 7.9: Ja jestem oryginalną wonią ziemi, Ja jestem ciepłem ognia, życiem wszystkiego co żyje, i Ja jestem pokutą wszystkich ascetów.

Tekst 7.10: Ja jestem oryginalnym nasieniem wszelkiego życia, inteligencją inteligentnego i męstwem wszystkich potężnych ludzi.

Tekst 7.11: Ja jestem siłą mocnych, wolnych od pasji i pożądania; Ja jestem życiem seksualnym, które nie jest sprzeczne z religijnymi zasadami.

Tekst 7.12: Wiedz, że wszystkie stany istnienia, czy to będące w dobroci, pasji czy też ignorancji – z Mojej manifestują się energii. W pewnym sensie jestem więc wszystkim, a jednak jestem niezależny i siły natury materialnej nie mają na Mnie wpływu, lecz – wprost przeciwnie – spoczywają one we Mnie.

Tekst 7.13: Cały świat omamiony trzema siłami natury materialnej: dobrocią, pasją i ignorancją, nie zna Mnie, który – niewyczerpanym będąc – jestem ponad tymi siłami.

Tekst 7.14: Niełatwo jest przezwyciężyć tę Moją boską – składającą się z trzech sił natury materialnej – energię. Ale bez trudu mogą pokonać ją ci, którzy podporządkowali się Mnie.

Tekst 7.15: Ale ci, którzy są największymi głupcami, najniższymi spośród rodzaju ludzkiego, ci, których wiedza została skradziona przez iluzję i niegodziwcy o ateistycznej naturze demonów, nigdy Mi się nie podporządkowują.

Tekst 7.16: Cztery rodzaje pobożnych ludzi podejmuje służbę oddania dla Mnie: strapieni, pragnący bogactw, ciekawi i ci, którzy poszukują wiedzy o absolucie.

Tekst 7.18: Wszyscy ci wielbiciele są niewątpliwie wielkimi duszami, lecz tego, kto posiadł wiedzę o Mnie, uważam za tak dobrego jak Swoją własną Osobę. Pełniąc dla Mnie transcendentalną służbę, bez wątpienia osiągnie Mnie – najwyższy i najdoskonalszy cel.

Tekst 7.19: Po wielu narodzinach i śmierciach, ten, kto posiadł prawdziwą wiedzę, podporządkowuje się Mnie, znając Mnie jako przyczynę wszystkich przyczyn i wszystkiego, co jest. Taka wielka dusza jest czymś bardzo rzadkim.

Tekst 7.20: Ci, których inteligencja została skradziona przez pragnienia materialne, podporządkowują się półbogom i przestrzegają określonych zasad kultu, odpowiednio do swojej natury.

Tekst 7.21: Ja przebywam w sercu każdej żywej istoty jako Dusza Najwyższa. Kiedy tylko ktoś pragnie oddawać cześć jakiemuś półbogowi, Ja umacniam jego wiarę w ten sposób, aby mógł poświęcić się temu określonemu bóstwu.

Tekst 7.22: Obdarzony taką wiarą, szuka on łaski określonego półboga i pragnienia jego zostają spełnione. Ale w rzeczywistości to właśnie Ja obdarzam go tymi łaskami.

Tekst 7.23: Ludzie o małej inteligencji czczą półbogów, a owoce tego kultu są ograniczone i krótkotrwałe. Wielbiąc półbogów, udają się na planety półbogów; natomiast Moi wielbiciele ostatecznie przychodzą na Moją najwyższą planetę.

Tekst 7.24: Nieinteligetni, nie znający Mnie doskonale myślą, iż Ja, Najwyższa Osoba Boga, (Krsna), byłem wcześniej bezosobowy i teraz przyjąłem tę formę i osobowość. Z powodu ubogiego zasobu wiedzy nie znają Mojej wyższej, niezmiennej i doskonałej natury.

Tekst 7.25: Nigdy nie objawiam się głupcom i nieinteligentnym. Dla nich okryty jestem Moją wewnętrzną mocą i dlatego nie wiedzą, iż jestem nienarodzony i nieomylny.

Tekst 7.26: Jako Najwyższa Osoba Boga wiem o wszystkim, co zdarzyło się w przeszłości, co dzieje się obecnie i znam wszystko to, co dopiero nadejdzie. Znam również wszystkie żywe istoty; nikt natomiast nie zna Mnie.

Tekst 7.27: Wszytkie żywe istoty rodzą się w złudzeniu, opanowane dualizmami wyrastającymi z pożądania i nienawiści.

Tekst 7.28: Osoby, które działały pobożnie w swoich poprzednich żywotach, jak i w życiu obecnym, i które całkowicie wypleniły swoje grzechy, uwolniły się od dualizmów ułudy i z determinacją angażują się w pełnienie służby oddania dla Mojej Osoby.

–––––––––––

Osiąganie Najwyższego

Tekst 8.3: Najwyższa Osoba Boga rzekł: Niepodlegająca zniszczeniu, transcendentalna żywa istota nazywana jest Brahmanem. A jej wieczna natura nazywana jest adhyatmą, jaźnią. Działanie prowadzące do rozwoju ciał materialnych nazywa się karmą, czyli czynnościami przynoszącymi owoce.

Tekst 8.4: Fizyczna natura, która podlega bezustannym zmianom, nazywana jest adhibhuta (manifestacją materialną). Kosmiczna forma Najwyższego Pana, która zawiera wszystkich półbogów, jak półbóg słońca i księżyca, jest zwana adhidaiva. A Ja, Najwyższy Pan, reprezentowany przez Duszę Najwyższą w sercu każdej wcielonej żywej istoty, jestem zwany adhiyajna (Panem ofiar (ofiara = czyn bezinteresowny)).

Tekst 8.5: Ktokolwiek zaś w chwili śmierci, opuszczając ciało, pamięta Mnie jedynie, ten natychmiast osiąga Moją naturę. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości.

Tekst 8.6: Albowiem jaki stan istnienia pamięta ten, kto porzuca swoje ciało, taki stan bez wątpienia osiągnie.

Tekst 8.8: Kto medytuje o Mnie jako Najwyższej Osobie Boga, bezustannie angażując swój umysł w pamiętanie o Mnie, nie zbaczając ze ścieżki, ten z pewnością Mnie osiągnie.

Tekst 8.9: Należy medytować o Najwyższej Osobie Boga jako tym, który zna wszystko, który jest najstarszy który jest kontrolerem, który jest mniejszy od najmniejszego, który wszystko utrzymuje i żywi, który jest poza wszelkim materialnym wyobrażeniem, który jest niepojęty który jest osobą. Jest On promienny jak słońce, a będąc transcendentalnym – znajduje się poza tą naturą materialną.

Tekst 8.15: Osiągnąwszy Mnie, wielkie dusze, będąc oddanymi Mi yoginami (transcendentalistami, mistykami, rozumiejącymi), nigdy nie powracają do tego tymczasowego, pełnego nieszczęść świata, albowiem osiągnęły one najwyższą doskonałość.

Tekst 8.16: Wszystkie planety w materialnym świecie, od najwyższej do najniższej, są miejscami niedoli, powtarzających się narodzin i śmierci. Lecz kto przybywa do Mojej siedziby, ten nigdy już nie rodzi się ponownie.

Tekst 8.17: Według ludzkich obliczeń, tysiąc epok wziętych razem składa się na jeden dzień Brahmy. Równie długo trwa jego noc.

Tekst 8.18: Kiedy zaczyna się dzień Brahmy, jawi się cały ten ogrom żywego istnienia – manifestując się ze stanu niezamanifestowanego – a gdy noc zapada, wszystko ono ponownie łączy się z niezamanifestowanym.

Tekst 8.19: I raz za razem, gdy przychodzi dzień Brahmy, ten zastęp istot uaktywnia się, lecz z każdym zapadnięciem nocy bezradnie znika.

Tekst 8.20: Jednak istnieje jeszcze inna niezamanifestowana natura – wieczna i transcendentalna w stosunku do tej zamanifestowanej i niezamanifestowanej materii. Jest ona najwyższą i nigdy nie ulega zagładzie; ta część pozostaje niezmienną.

Tekst 8.21: To najwyższe miejsce pobytu, które Vedantyści opisują jako niezamanifestowane i nieomylne, i które znane jest jako najwyższe przeznaczenie, z którego, kto raz je osiągnął, nigdy nie powraca – jest Moim najwyższym królestwem.

Tekst 8.22: Najwyższa Osoba Boga, która przewyższa wszystko, osiągalna jest przez czyste oddanie. Mimo, iż zawsze obecny w Swojej siedzibie, jest wszechprzenikający i wszystko usytuowane jest w Nim.

Tekst 8.23: Teraz objaśnię ci różne pory, o których yogin opuszcza ten świat, powraca tutaj albo nigdy już nie powraca.

Tekst 8.26: Są dwa sposoby opuszczania tego świata – jeden w świetle dnia (kiedy bóstwo ognia panuje nad atmosferą), a drugi w ciemności. Kiedy ktoś odchodzi w świetle, nie powraca nigdy, lecz kto w ciemności odchodzi, ten musi powrócić ponownie.

–––––––––––

Wiedza Najbardziej Poufna

Tekst 9.7: Pod koniec milenium wszystkie manifestacje materialne wchodzą w Moją naturę, a na początku następnego milenium ponownie je stwarzam poprzez moc Swoją.

Tekst 9.8: Ode Mnie zależy cały porządek kosmiczny. Z Mojej woli bezustannie manifestują się światy i z Mojej woli ulegają zagładzie.

Tekst 9.9: Jednak cała ta praca nie może Mnie związać. Nigdy nie przywiązuję się do tych czynności materialnych i zawsze pozostaję neutralny.

Tekst 9.10: Ta materialna natura – będąc jedną z Moich energii – działa pod Moją kontrolą i ona to stwarza wszelkie ruchome i nieruchome istnienia. Według jej praw ta manifestacja jest tworzona i unicestwiana raz za razem.

Tekst 9.11: Głupcy wyśmiewają Mnie, kiedy zstępuję w ludzkiej postaci. Nie znają Mojej transcendentalnej natury i nie wiedzą, że jestem Najwyższym Panem wszystkiego, co istnieje.

Tekst 9.12: Zdezorientowani w ten sposób, przyciągani są przez różnego rodzaju demoniczne i ateistyczne poglądy. Z powodu tej ułudy, zawodzą wszelkie ich nadzieje na wyzwolenie, a ich działania dla zysku i kultywowanie wiedzy – wszystkie kończą się fiaskiem.

Tekst 9.13: Wielkie, nie ulegające złudzeniu dusze chronione są przez boską naturę. Znając Mnie jako Najwyższą Osobę Boga, pierwotnego i nieograniczonego, całkowicie angażują się w służbę oddania.

Tekst 9.18: Ja jestem celem, żywicielem, panem, świadkiem, siedzibą, schronieniem i najdroższym przyjacielem. Ja jestem stworzeniem i unicestwieniem, podstawą wszystkiego, miejscem spoczynku i wiecznym nasieniem.

Tekst 9.19: Ja dostarczam ciepła, wysyłam i powstrzymuję deszcz. Ja jestem nieśmiertelnością i Ja jestem uosobieniem śmierci. Zarówno duch jak i materia są we Mnie.

Tekst 9.20: Ci, którzy pragnąc planet niebiańskich, studiują Vedy (pisma święte) i piją napój soma, pośrednio oddają Mi cześć. Oczyszczeni z reakcji swoich grzechów, rodzą się na pobożnej, niebiańskiej planecie (półboga) Indry, radując się tam boskim szczęściem.

Tekst 9.21: Kiedy już doświadczą ogromu niebiańskich radości zmysłowych, a rezultaty ich pobożnych czynności zostaną wyczerpane, wówczas ponownie wracają na tę śmiertelną planetę. Tak więc ci, którzy poszukują radości zmysłowych przez przestrzeganie zasad trzech Ved, osiągają jedynie powtarzające się narodziny i śmierć.

Tekst 9.22: Ale tych, którzy zawsze czczą Mnie z wyłącznym oddaniem – medytując o Mojej transcendentalnej formie – obdarzam wszystkim, czego potrzebują, i chronię to, co posiadają.

Tekst 9.23: Wielbiciele innych bogów, z wiarą oddający im cześć, w rzeczywistości wielbią jedynie Mnie, ale robią to w niewłaściwy sposób.

Tekst 9.24: Jedynie Ja jestem podmiotem radości i panem wszystkich ofiar (czynów bezinteresownych). Ci, którzy nie rozpoznają Mojej prawdziwej, transcendentalnej natury, upadają.

Tekst 9.25: Kto czci półbogów, narodzi się pomiędzy półbogami; kto czci upiory i duchy, ten narodzi się pomiędzy takimi istotami; kto oddaje cześć przodkom, pójdzie do przodków; a ci, którzy Mnie wielbią, będą żyć ze Mną.

Tekst 9.27: Cokolwiek czynisz, spożywasz, składasz w ofierze i dajesz w darze, jak również wszelkie wyrzeczenia, które praktykujesz, powinny być ofiarą dla Mnie.

Tekst 9.28: W ten sposób uwolnisz się od niewoli pracy, jej pomyślnych i niepomyślnych następstw. Z umysłem skupionym na Mnie w tej zasadzie wyrzeczenia, osiągniesz wyzwolenie i przyjdziesz do Mnie.

Tekst 9.29: Nie ma we Mnie nienawiści do nikogo ani też nie jestem stronniczy w stosunku do nikogo. Wszystkich traktuję na równi. Lecz jeśli ktoś w oddaniu pełni służbę dla Mnie, ten jest Mi przyjacielem, jest we Mnie i ja również jestem jego przyjacielem.

–––––––––––

Bogactwo Absolutu

Tekst 10.2: Ani zastępy półbogów, ani wielcy mędrcy nie znają Mojego początku czy bogactw, gdyż pod każdym względem Ja jestem źródłem półbogów i mędrców.

Tekst 10.3: Kto zna Mnie jako nienarodzonego, nie mającego początku, jako Najwyższego Pana wszystkich światów, ten tylko – wolnym będąc od wszelkiej ułudy – wolnym jest i od wszelkiego grzechu.

Tekst 10.45: Inteligencja, wiedza, wolność od wątpliwości i złudzenia, dar przebaczania, prawdomówność, kontrola zmysłów i umysłu, szczęście i niedola, narodziny, śmierć, strach, odwaga, łagodność, spokój, zadowolenie, wyrzeczenie, dobroczynność, sława i niesława, wszystkie te różne cechy żywych istot przeze Mnie samego zostały stworzone.

Tekst 10.10: Tym, którzy zawsze Mi są oddani i z miłością Mi służą, Ja daję inteligencję, która do Mnie ich prowadzi.

Tekst 10.11: Aby okazać im szczególną łaskę, Ja – który przebywam w ich sercach – rozpraszam świetlistą lampą wiedzy ciemność zrodzoną z ignorancji.

–––––––––––

Służba oddania

Tekst 12.13÷14: Kto nie zazdrości nikomu i jest przyjacielem wszystkich żywych istot, kto nie uważa się za właściciela niczego i wolny jest od fałszywego ego, jednakim będąc wobec niedoli i szczęścia, kto jest tolerancyjny, zawsze zadowolony, opanowany i z determinacją pełni służbę oddania – z umysłem i inteligencją skupioną na Mnie – ten jest Mi bardzo drogi.

Tekst 12.15: Ten, kto nie stawia innych w trudnym położeniu i dla którego inni nie są przyczyną niepokoju, kto zrównoważony jest tak w obliczu szczęścia jak i nieszczęścia, bojaźni i trosk, ten jest Mi bardzo drogi.

Tekst 12.16: Mój wielbiciel, który nie jest zależny od zwykłego biegu zdarzeń, który jest czysty, doświadczony, wolny od bólów i trosk, i który nie ubiega się o żaden zysk – taki wielbiciel jest Mi bardzo drogi.

Tekst 12.17: Kto nigdy nie unosi się radością ani nie ulega zmartwieniom, nigdy nie rozpacza i wolny jest od pragnień, kto wyrzeka się zarówno pomyślnych jak i niepomyślnych rzeczy – taki wielbiciel jest Mi bardzo drogi.

Tekst 12.18÷19: Kto jednakowy ma stosunek tak do przyjaciół jak i wrogów, kto pozostaje niewzruszony wobec sławy i niesławy, upału i zimna, szczęścia i nieszczęścia, kto zawsze wolnym od zanieczyszczeń będąc, zawsze cichy jest i zadowala się czymkolwiek, kto o stałe miejsce pobytu nie dba, niewzruszony jest w wiedzy i zawsze zaangażowany w służbę oddania – ten jest Mi bardzo drogi.

Tekst 12.20: Kto podąża tą niezniszczalną ścieżką służby oddania i całkowicie i z wiarą angażuje się w nią, czyniąc Mnie najwyższym celem – ten jest Mi bardzo, bardzo drogi.

–––––––––––

Natura, podmiot radości i świadomość

Tekst 13.12: Arjuna rzekł: Chciałbym wiedzieć, co to jest natura, podmiot radości, pole i znawca tego pola. Chciałbym wiedzieć również, czym jest wiedza i co jest jej przedmiotem.

Najwyższa Osoba Boga rzekł: To ciało jest nazywane polem. A ten, kto zna to ciało, nazywany jest znawcą pola.

Tekst 13.3: Ja jestem również znawcą przebywającym we wszystkich ciałach. Zaś poznanie ciała materialnego i jego właściciela nazywane jest wiedzą. Takie jest Moje zdanie.

Tekst 13.67: Pięć wielkich elementów, fałszywe ego, inteligencja, niezamanifestowanie, dziesięć zmysłów i umysł, pięć przedmiotów zmysłów, pragnienie, nienawiść, szczęście i nieszczęście, suma, symptomy życia i przekonania – wszystko to razem uważane jest za pole działania i jego interakcje.

Tekst 13.812: Pokora; wolność od dumy; łagodność; tolerancja; prostota; przyjęcie bona fide mistrza duchowego; czystość; wytrwałość; samokontrola; wyrzeczenie się przedmiotów zadowalania zmysłów, wolność od fałszywego ego; świadomość zła płynącego z narodzin i śmierci, starości i choroby; brak przywiązania; wolność od uwikłania się sprawami dzieci, żony, domu i innych rzeczy; równowaga wobec rzeczy przyjemnych i nieprzyjemnych; niezachwiane i czyste oddanie się Mnie; dążenie do zamieszkania w ustronnym miejscu; brak przywiązania do rzesz ludzkich; uznanie znaczenia samorealizacji i filozoficzne poszukiwanie Absolutnej Prawdy – wszystko to uważam za wiedzę, a wszystko poza tym – za ignorancję.

pokora = dostrzeganie innych

Tekst 13.13: Wytłumaczę ci teraz przedmiot wiedzy, przez poznanie którego skosztujesz wieczności. Nie ma on początku i Mnie jest podległy. Nazywany jest Brahmanem – duchem. I leży on ponad przyczyną i skutkiem tego materialnego świata.

Tekst 13.14: Wszędzie są jego ręce, nogi, oczy, Jego głowy i twarze, wszędzie są jego uszy. W taki oto sposób istnieje Dusza Najwyższa, przenikając wszystko.

Tekst 13.15: Będąc oryginalnym źródłem wszystkich zmysłów, Sam (Dusza Najwyższa) nie posiada zmysłów. Utrzymuje wszystkie żywe istoty, a mimo to wolny jest od przywiązania. Będąc ponad siłami natury materialnej, jest jednocześnie panem ich wszystkich (sił natury materialnej).

Tekst 13.16: Najwyższa Prawda istnieje wewnątrz i na zewnątrz wszystkich żywych istot, ruchomych i nieruchomych. Ponieważ jest subtelna, nie można Jej poznać ani zobaczyć mocą zmysłów materialnych. Mimo, iż jest bardzo daleko, jest również blisko wszystkiego.

Tekst 13.17: Mimo, iż zdaje się On być (Dusza Najwyższa) podzielonym pomiędzy wszystkie istoty, nigdy nie ulega podziałowi, zawsze jednym będąc. Chociaż utrzymuje każdą żywą istotę, On wytwarza wszystko i wszystko pochłania.

Tekst 13.18: Niezamanifestowany i poza ciemnością materii, On jest źródłem światła we wszystkich obiektach świetlnych. On jest wiedzą, jej przedmiotem i celem. To On przebywa w sercu każdej żywej istoty.

Tekst 13.20: Musisz wiedzieć, że natura materialna i żywe istoty nie mają początku. Ich przemiany i siły materialne są produktami materialnej natury.

Tekst 13.21: Natura uważana jest za przyczynę wszelkiego materialnego działania i skutków, podczas gdy żywa istota jest przyczyną rozmaitego cierpienia i radości w tym świecie.

Tekst 13.22: W taki oto sposób podąża żywa istota ścieżkami życia w tym materialnym świecie, ciesząc się trzema siłami natury materialnej. Tak oto doświadcza dobra i zła pośród różnych gatunków, a przyczyną tego jest jej obcowanie z naturą materialną.

Tekst 13.23: W ciele tym jest jednak jeszcze inny podmiot radości, który jest transcendentalny. Jest nim Pan, najwyższy właściciel, który jest obserwatorem i przyzwalającym, i który znany jest jako Dusza Najwyższa.

Tekst 13.24: Kto rozumie tę naukę o żywej istocie, materialnej naturze i działaniu jej sił, ten niewątpliwie osiąga wyzwolenie. Osoba taka nie rodzi się tu więcej, bez względu na jej obecną pozycję.

Tekst 13.25: Niektórzy postrzegają w sobie Duszę Najwyższą przez medytację, inni przez kultywację wiedzy. A jeszcze inni poprzez czyn wolny od pragnienia zysku.

Tekst 13.26: Są również tacy, którzy chociaż nie są bogaci w wiedzę duchową, zaczynają wielbić Najwyższą Osobę, usłyszawszy o Nim od innych. Dzięki skłonności do słuchania autorytetów, również przekraczają ścieżkę narodzin i śmierci.

Tekst 13.27: Cokolwiek widzisz w życiu, zarówno ruchome jak i nieruchome, to jest to jedynie kombinacją pola działania ze znawcą tego pola.

Tekst 13.28: Kto widzi Duszę Najwyższą towarzyszącą indywidualnej duszy we wszystkich ciałach i kto wie, że ani dusza, ani Dusza Najwyższa nigdy nie ulegają zniszczeniu – ten widzi prawdziwie.

Tekst 13.29: Kto widzi Duszę Najwyższą w każdej żywej istocie, wszędzie taką samą, dla tego jego własny umysł nie będzie przyczyną degradacji. A zatem osiąga on transcendentalne przeznaczenie.

Tekst 13.30: Kto widzi, że wszelkie czynności spełniane są przez ciało będące tworem natury materialnej, i widzi, że dusza nie czyni nic – ten widzi prawdziwie.

Tekst 13.31: Kiedy mędrzec nie patrzy już dłużej na żywe istoty jako różne tożsamości, gdyż tylko z powodu ciał swoich wydają się być takimi, widzi, że istoty te rozprzestrzenione są wszędzie, i wtedy realizuje on koncepcję Brahmana.

Tekst 13.32: Posiadając taką wiedzę może on dostrzec, iż niezniszczalna dusza jest transcendentalna, wieczna i poza siłami natury materialnej. Pomimo kontaktu z ciałem materialnym dusza nigdy nie wykonuje żadnej pracy ani nie zostaje uwikłana.

Tekst 13.33: Niebo, dzięki swojej subtelnej naturze, nie miesza się z niczym mimo, iż przenika wszystko. Podobnie, dusza usytuowana w wizji Brahmana nie wiąże się z ciałem, chociaż przebywa wewnątrz tego ciała.

–––––––––––

Trzy Siły Natury Materialnej

Tekst 14.5 : Trzy siły składają się na naturę materialną: dobroć, pasja i ignorancja. To przez te siły – wchodząc w kontakt z naturą – zostaje uwarunkowana żywa istota.

Tekst 14.6: Siła dobroci – będąc czystszą od innych – oświeca i uwalnia od grzesznych reakcji (szkodliwych reakcji). Ci, którzy znajdują się pod jej wpływem, zostają uwarunkowani przez koncepcję szczęścia i wiedzy.

Tekst 14.7: Siła pasji rodzi się z nieograniczonych pożądań i pragnień. I z tego powodu wcielona dusza przywiązuje się do materialnych czynności przynoszących zyski.

Tekst 14.8: Przyczyną złudzenia wszystkich żywych istot jest siła ciemności zrodzona z ignorancji. A rezultatem jej jest szaleństwo, lenistwo i ospałość, które związują uwarunkowaną duszę.

Tekst 14.9: Siła dobroci przywiązuje do szczęścia. Siła pasji przywiązuje do gromadzenia owocu czynu. Siła ignorancji przykrywa wiedzę i prowadzi do szaleństwa i głupoty.

Tekst 14.10: Czasami znaczenia nabiera siła dobroci i pokonuje siłę pasji i ignorancji. Czasami siła pasji pokonuje dobroć i ignorancję. A innym razem siła ignorancji pokonuje dobroć i pasję. W ten sposób zawsze istnieje między nimi współzawodnictwo o przewagę.

Tekst 14.11: Siła dobroci przejawia się i można jej doświadczyć, kiedy wszystkie bramy ciała prześwietlone są wiedzą.

Tekst 14.12: Kiedy wzrastają siły pasji, wtedy rozwijają się symptomy wielkiego przywiązania, pracy dla korzyści, niekontrolowanych pragnień, żądzy i intensywnego wysiłku.

Tekst 14.13: A kiedy siła ignorancji wzrasta, wtedy przejawia się szaleństwo, ułuda, bierność i ciemnota.

Tekst 14.14: Kto umiera będąc pod wpływem siły dobroci, ten osiąga czyste, wyższe planety wielkich mędrców.

Tekst 14.15: Kiedy ktoś opuszcza swoje ciało będąc pod wpływem siły pasji, rodzi się pomiędzy zaangażowanymi w pracę dla zysku. Ten, kto umiera będąc pod wpływem siły ignorancji, musi przyjąć narodziny w królestwie zwierząt.

Tekst 14.16: Rezultat pobożnego działania jest czysty i jest zawarty w sile dobroci. Działanie pod wpływem siły pasji kończy się niedolą, natomiast głupota jest rezultatem czynu spełnionego w ignorancji.

Tekst 14.17: Z siły dobroci rozwija się prawdziwa wiedza, siła pasji rozwija chciwość. Siła ignorancji natomiast prowadzi do głupoty, szaleństwa i ułudy.

Tekst 14.18: Będąc pod wpływem siły dobroci, stopniowo wznieść się można na planety niebiańskie. Siła pasji zatrzymuje na tych ziemskich planetach. A ci, którzy pogrążeni są w obrzydliwej ignorancji, schodzą do światów piekielnych.

Tekst 14.19: Kto rozumie, że sprawcą wszystkich czynów nie jest nikt inny jak tylko te siły natury i kto zna Najwyższego Pana, który jest transcendentalny wobec nich wszystkich, ten osiąga Moją duchową naturę.

Tekst 14.20: Kiedy wcielona istota jest w stanie pokonać te trzy siły związane z materialnym ciałem, wtedy może się uwolnić od narodzin, śmierci, starości i niedoli, które się z nimi wiążą. I jeszcze w tym życiu może rozkoszować się nektarem.

Tekst 14.22÷25: Najwyższa Osoba Boga rzekł: Kto nie żywi nienawiści do oświecenia, przywiązania i ułudy, kiedy są obecne, ani nie tęskni za nimi, kiedy znikną; kto pozostając neutralnym, transcendentalnym i niewzruszonym wobec wszelkich tych reakcji materialnych cech wiedząc, że jedynie siły natury są aktywne; kto jest utwierdzony w jaźni i tak samo traktuje szczęście i niedole; jednakowym okiem patrzy na grudkę ziemi, kamień i kawałek złota; kto jest jednakowy wobec rzeczy pożądanych i niepożądanych; kto jest zrównoważony i jednakowo odnosi się do pochwał jak i do oskarżeń; kto pozostaje niezmienny wobec honoru i dyshonoru; kto traktuje wrogów na równi z przyjaciółmi; kto porzucił wszelkie przedsięwzięcia materialne – taki człowiek pokonał siły natury materialnej. (Taki człowiek rozumie Tao.)

Tekst 14.26: Kto całkowicie angażuje się w służbę oddania, kto nie upada w żadnych okolicznościach, ten od razu przekracza siły natury i wznosi się na płaszczyznę Brahmana.

Tekst 14.27: A podstawą bezosobowego Brahmana, który jest konstytucyjną pozycją ostatecznego szczęścia, i który jest nieśmiertelny, niezniszczalny i wieczny – Ja jestem.

–––––––––––

Yoga Najwyższej Osoby

Tekst 15.1: Najwyższa Osoba Boga rzekł: Istnieje niezniszczalne drzewo figowe rosnące korzeniami w górę, gałęzie zaś mające w dole, a liśćmi jego są hymny wedyjskie. Kto zna to drzewo, ten jest znawcą Ved (pism świętych).

Tekst 15.2: Gałęzie tego drzewa rozprzestrzeniają się w górę i w dół, odżywiane przez trzy siły natury materialnej. Gałązki zaś reprezentują przedmioty zmysłów. Drzewo to ma również korzenie idące w dół i te związane są z pracą społeczeństwa ludzkiego, której celem jest osiągnięcie korzyści.

Tekst 15.34: Prawdziwej formy tego drzewa nie można dostrzec w tym świecie. Nikt nie może zrozumieć, gdzie się ono kończy i gdzie się zaczyna, czy też, gdzie jest jego podstawa. Ale z całą determinacją należy ściąć to mocno zakorzenione drzewo narzędziem, którym jest brak przywiązania. Następnie zaś należy odszukać to miejsce, z którego – raz tam dotarłszy – nigdy już się nie powraca, i tam podporządkować się Najwyższej Osobie Boga, od którego wszystko się zaczęło, i z którego wszystko emanuje od niepamiętnego czasu.

Tekst 15.5: Kto wolny jest od złudzenia, fałszywego prestiżu i niewłaściwych związków, kto rozumie wieczne, uwolniwszy się od materialnej żądzy oraz dualizmu szczęścia i nieszczęścia, i kto – niezwiedziony – wie, w jaki sposób podporządkować się Najwyższej Osobie, ten osiąga wieczne królestwo.

Tekst 15.6: Tej Mojej najwyższej siedziby nie oświetla słońce, księżyc, ogień ani elektryczność. Kto osiąga ją, nie powraca już nigdy do tego materialnego świata.

Tekst 15.7: Żywe istoty w tym uwarunkowanym świecie są Moimi wiecznymi, fragmentarycznymi cząstkami. I właśnie to uwarunkowane życie jest przyczyną ich ciężkiej walki z sześcioma zmysłami, łącznie z umysłem.

Tekst 15.8: Będąc w tym materialnym świecie, żywa istota przenosi swoje różne koncepcje swojego życia z jednego ciała (fizycznego) do drugiego, tak jak powietrze przenosi zapachy. Wskutek tego żywa istota przyjmuje jeden rodzaj ciała (fizycznego), aby ponownie porzucić je i przyjąć następne.

Tekst 15.9: Przyjąwszy inne ciało (fizyczne), otrzymuje ona (żywa istota) pewien typ zmysłu słuchu, wzroku, smaku, powonienia i dotyku, które grupują się wokół umysłu. Wskutek tego zadowala ją określony zespół przedmiotów zmysłów.

Tekst 15.10: Głupcy nie mogą zrozumieć, w jaki sposób żywa istota może opuścić swoje ciało (fizyczne). Nie mogą też zrozumieć, w jakim ciele doznaje przyjemności pod wpływem sił natury. Lecz wszystko to zobaczyć może ten, kto posiada oczy wiedzy.

Tekst 15.11: Czyniący wysiłek transcendentalista, który osiągnął samorealizację, widzi to wszystko bardzo wyraźnie. Lecz osoba niezrealizowana, o nierozwiniętym umyśle, pomimo starań nie jest w stanie pojąć tego, co się dzieje.

Tekst 15.16: Są dwie klasy istot: omylne i nieomylne. W materialnym świecie każda istota jest omylna, natomiast każda istota w świecie duchowym nazywana jest nieomylną.

Tekst 15.17: Oprócz tych dwu, jest jeszcze najwyższa żywa osoba – Dusza Najwyższa, sam niezniszczalny Najwyższy Pan, który przeniknął te światy i utrzymuje je.

Tekst 15.18: Transcendentalnym i największym będąc, poza omylnym i nieomylnym, sławiony jestem zarówno w świecie, jak i w Vedach (pismach świętych) – jako ta właśnie Najwyższa Osoba.

Tekst 15.19: I kto wolnym będąc od cienia wątpliwości zna Mnie takim – jako Najwyższą Osobę Boga – ten jest znawcą wszystkiego. Osoba taka całkowicie angażuje się w służbę oddania dla Mnie.

–––––––––––

Natury Boskie i Demoniczne

Tekst 16.13: Najwyższa Osoba Boga rzekł: Wolność od strachu, oczyszczenie życia, kultywowanie wiedzy duchowej, dobroczynność, samokontrola, spełnianie ofiar (czynów bezinteresownych), studiowanie pism świętych, pokuty i prostota, łagodność, prawdomówność, wolność od złości, wyrzeczenie, spokój, niechęć do krytykowania, współczucie dla wszystkich żywych istot, wolność od żądzy, delikatność, skromność i mocna determinacja; wigor, zdolność przebaczania innym, hart ducha, czystość, wolność od zazdrości i pragnienia honorów – te transcendentalne cechy przynależą ludziom pobożnym o boskiej naturze.

Tekst 16.4: Wyniosłość, pycha, złość, zarozumiałość, opryskliwość i ignorancja – te cechy właściwe są demonicznej naturze.

Tekst 16.5: Cechy transcendentalne wiodą do wyzwolenia, podczas gdy demoniczne są przyczyną niewoli.

Tekst 16.6: W świecie tym są dwa rodzaje istot. Jedne z nich nazywane są boskimi, drugie – demonicznymi.

Tekst 16.7: Demony nigdy nie wiedzą, co należy czynić, a czego nie należy. Nie cechuje ich ani czystość ani właściwe zachowanie, ani prawdomówność.

Tekst 16.8: Twierdzą oni, że świat ten jest nierzeczywisty nie ma żadnych podstaw i nie kontroluje go żaden Bóg. Zrodził się on z pragnienia seksualnego i nie ma żadnej przyczyny ponad chuć.

Tekst 16.9: Będąc zwolennikami takich poglądów, osoby demoniczne, zagubione dla samych siebie i wyzbyte wszelkiej inteligencji, angażują się w straszliwe, szkodliwe prace mające na celu zniszczenie świata.

Tekst 16.10: Przyjąwszy schronienie nienasyconej żądzy, powodowane dumą i fałszywym prestiżem, a tym samym pełne ułudy, takie demoniczne osoby na zawsze przypisane są nieczystym pracom i przyciągane są przez to, co nietrwałe.

Tekst 16.11÷12: Wierzą oni, że zadowalanie zmysłów aż do końca życia jest pierwszą potrzebą ludzkiej cywilizacji. Wskutek tego, nigdy nie ma końca ich niepokojom. Związani siecią setek i tysięcy pragnień, opanowani przez pożądanie i złość, gromadzą pieniądze nielegalnymi środkami, mając na celu zadowalanie zmysłów.

Tekst 16.13÷15: Osoba demoniczna myśli: “Tak wiele bogactw mam dzisiaj i zyskam jeszcze więcej, odpowiednio do moich planów. Tak wiele należy teraz do mnie i mój majątek będzie ciągle powiększał się w przyszłości. On był moim wrogiem, więc go zabiłem. Inni moi wrogowie również zostaną zabici. Ja jestem panem wszystkiego, ja jestem podmiotem radości, ja jestem doskonały, potężny, szczęśliwy. Jestem najbogatszy i otaczają mnie arystokratyczni krewni. Nikt nie jest tak potężny i szczęśliwy jak ja. Będę pełnił jakieś ofiary, rozdawał jałmużnę, i w ten sposób będę się weselił”. W ten sposób osoby takie zwodzone są przez ignorancję.

Tekst 16.16: W ten sposób nękani przez różne niepokoje i splątani siecią złudzeń, zbyt mocno przywiązują się do uciech zmysłowych i upadają do piekła.

Tekst 16.17: Zadowoleni z siebie i zawsze zuchwali, omamieni bogactwem i fałszywą dumą, spełniają czasami tak zwane ofiary, nie przestrzegając żadnych zasad czy przepisów.

Tekst 16.18: Zwiedzeni przez fałszywe ego, siłę, dumę, pożądanie i złość, demony stają się zazdrosne o Mnie, Najwyższą Osobę Boga, który przebywam w ich ciałach i ciałach innych, i bluźnią przeciwko prawdziwej religii.

Tekst 16.19: Takie zazdrosne i szkodliwe, najniższe spośród rodzaju ludzkiego osoby, ciskane są przeze Mnie w ocean egzystencji materialnej, pomiędzy różne demoniczne gatunki życia.

Tekst 16.20: Rodząc się ciągle pomiędzy demonicznymi gatunkami życia, osoby takie nie mogą się zbliżyć do Mnie i powoli zmierzają w kierunku najpodlejszego typu egzystencji.

Tekst 16.21: Trzy bramy wiodą do tego piekła, a są nimi: pożądanie, złość i chciwość. Każdy rozsądny człowiek powinien uwolnić się od nich, aby ocalić swą duszę od degradacji.

Tekst 16.22: Kto przed tymi trzema bramami piekła uratować się zdołał, ten spełnia czyny prowadzące do samorealizacji i w ten sposób stopniowo osiąga najwyższe przeznaczenie.

Tekst 16.23: Kto jednak lekceważy zalecenia pism świętych i postępuje według własnej fantazji, ten nie osiąga ani doskonałości, ani szczęścia, ani najwyższego przeznaczenia.

Tekst 16.24: Z pism świętych należy dowiedzieć się, co jest obowiązkiem, a co nim nie jest. Znając takie zasady i nakazy, należy działać w taki sposób, aby stopniowo wznosić się.

–––––––––––

Rodzaje wiary

Tekst 17.2: Najwyższa Osoba Boga rzekł: Odpowiednio do sił natury nabytych przez duszę wcieloną, wiara jej może być trzech rodzajów – w dobroci, w pasji albo ignorancji.

Tekst 17.3: Odpowiednio do swojego życia pod wpływem różnych sił natury, dana osoba rozwija określony typ wiary i wiara ta odpowiada siłom natury materialnej, nabytym przez nią.

Tekst 17.4: Osoby będące pod wpływem siły dobroci wielbią półbogów, a będący pod wpływem siły pasji – wielbią demony. Ci natomiast, którzy są pod wpływem siły ciemności, oddają cześć duchom i upiorom.

Tekst 17.56: Ci, którzy oddają się surowym pokutom i umartwieniom nie zalecanym przez pisma święte i praktykują je z powodu dumy, egotyzmu, pożądania i przywiązania, takie nierozsądne osoby, torturujące swoje narządy cielesne, jak również Duszę Najwyższą przebywającą wewnątrz, są demonicznej natury.

Tekst 17.7: Nawet pokarm, w którym znajdują upodobanie określone osoby, jest trzech rodzajów, odpowiednio do trzech sił natury materialnej. To samo odnosi się do ofiar, wyrzeczenia i dobroczynności.

–––––––––––

Doskonałość Wyrzeczenia

Tekst 18.2: Najwyższa Osoba Boga rzekł: Porzucenie czynności, których podstawą jest materialne pragnienie, nazywane jest przez wielkich mędrców wyrzeczonym porządkiem życia. A wyrzeczeniem zwą mędrcy rezygnację z rezultatów wszelkich czynności.

Tekst 18.10: Inteligentna, wyrzeczona osoba usytuowana w materialnej sile dobroci, nie żywiąc nienawiści do niepomyślnej pracy, ani też nie będąc przywiązaną do pomyślnej, nie ma żadnych wątpliwości co do tego, jak wykonywać pracę.

Tekst 18.11: Zaprawdę, nie jest możliwe, aby wcielona istota zarzuciła wszelkie działanie. Dlatego powiedziane jest, że prawdziwe wyrzeczenie posiada ten, kto wyrzeka się owoców swojego działania.

Tekst 18.12: Dla tego, kto nie jest wyrzeczony, trzy rodzaje owoców działania – pożądane, niepożądane i pośrednie – pojawiają się po śmierci. Ale ci, którzy są usytuowani w wyrzeczonym porządku życia, nie muszą odbierać skutków swojego działania w postaci cierpienia czy radości.

Tekst 18.14: Czynnikami, które składają się na wszelkie działanie są: miejsce działania (ciało), działający, różne zmysły, rozmaitego rodzaju wysiłek i ostatecznie Dusza Najwyższa.

Tekst 18.15: Bez względu na to, czy czyn, który człowiek pełni za pomocą ciała, umysłu lub mowy, dobry jest lub zły, to zawsze jego sprawcą jest te pięć czynników.

Tekst 18.16: Ten zatem, kto siebie uważa za jedynego sprawcę, nie biorąc pod uwagę tych pięciu czynników, nie jest zbyt inteligentny i nie może widzieć rzeczy takimi, jakimi są.

Tekst 18.17: Kto nie jest kierowany przez fałszywe ego, i którego inteligencja wolna jest od uwikłań, ten – chociaż zabija ludzi w tym świecie – nie jest zabójcą. Jego czyn nie jest w stanie go związać.

Tekst 18.18: Wiedza, przedmiot wiedzy i znawca są trzema czynnikami, które pobudzają działania; a zmysły, wysiłek i jego wykonawca tworzą jego podstawę.

Tekst 18.19: Odpowiednio do trzech sił natury materialnej, istnieją trzy rodzaje wiedzy, działania i działających.

Tekst 18.20: Ta wiedza, dzięki której można widzieć jedną niepodzielną naturę duchową we wszystkich żywych istotach – mimo iż rozdzielone są one na niezliczone formy – jest wiedzą wynikającą z wpływu siły dobroci.

Tekst 18.21: Natomiast ta wiedza, która daje wizję różnych typów żywych istot zamieszkujących różne ciała – jest wiedzą wynikającą z wpływu siły pasji.

Tekst 18.22: A wiedza, która przywiązuje do jednego typu pracy, traktowanej jako wszystko we wszystkim, bez znajomości prawdy, i znikoma – jest wiedzą wynikającą w wpływu siły ciemności.

Tekst 18.23: Jeśli zaś chodzi o działanie, to ten czyn, który pełniony jest zgodnie z obowiązkiem, bez przywiązania, bez miłości czy nienawiści, przez tego, kto wyrzekł się owoców z niego pochodzących, nazywany jest czynem wynikającym z siły dobroci.

Tekst 18.24: Ten czyn natomiast, który spełniany jest z wielkim nakładem pracy, przez tego, kto dąży do zaspokojenia swoich pragnień, i który wyrasta z fałszywego ego, nazywany jest działaniem pod wpływem siły pasji.

Tekst 18.25: Ten zaś czyn, który spełniany jest w złudzeniu bez brania pod uwagę zaleceń pism świętych i przyszłego uwikłania oraz tego, iż może on być gwałtem i przyczyną niedoli dla innych – jest działaniem pod wpływem siły ignorancji.

Tekst 18.26: Kto obowiązek swój pełni z wielką determinacją i entuzjazmem, wolnym będąc od sił natury materialnej i fałszywego ego, i kto obojętnym jest tak wobec sukcesu jak i niepowodzenia – ten działa pod wpływem siły dobroci.

Tekst 18.27: Lecz kto przywiązany jest do pracy i owoców swojej pracy i pragnie się nimi cieszyć, kto chciwy jest, zawsze zazdrosny i nieczysty, ulegając szczęściu i nieszczęściu, ten działa pod wpływem siły pasji.

Tekst 18.28: A kto zawsze angażując się w prace niezgodne z zaleceniami pism świętych, kto – będąc materialistą – zawzięty jest, zakłamany i obraźliwy w stosunku do innych, kto jest leniwy, ociągający się i posępny, ten działa pod wpływem siły ignorancji.

Tekst 18.30: To rozumienie, dzięki któremu wie się co należy a czego nie należy robić; czego należy a czego nie należy się obawiać; co jest przyczyną niewoli, a co prowadzi do wyzwolenia – takie rozumowanie właściwe jest dla osób pod wpływem siły dobroci.

Tekst 18.31: Natomiast to rozumienie, które nie jest w stanie odróżnić religii od bezbożności; czynów, które powinny być spełniane od tych, które są niewskazane, to niedoskonałe rozumienie właściwe jest osobom będących pod wpływem siły pasji.

Tekst 18.32: To zaś rozumienie, które bezbożność przyjmuje za religię, a religię za bezbożność, które – będąc pod wpływem złudzenia i ciemności – zawsze w złym kierunku zmierza, to niedoskonałe rozumienie właściwe jest osobom będącym pod wpływem siły ignorancji.

Tekst 18.33: To niezłomne postanowienie, które podtrzymywane jest przez praktykę yogi (uwrażliwianie swojego wnętrza) i które w ten sposób kontroluje czynności umysłu, życia i zmysłów, jest postanowieniem w naturze dobroci.

Tekst 18.34: A ta determinacja, dzięki której ktoś mocno trwa przy praktykowaniu religii dla materialnych korzyści, ekonomicznym rozwoju i zadowalaniu zmysłów, jest w naturze pasji.

Tekst 18.35: Ta zaś nieinteligentna determinacja, która nie wychodzi poza marzenia senne, bojaźń, rozpacz, przygnębienie i złudzenie, jest determinacją w naturze ciemności.

Tekst 18.37: To szczęście, które na początku może być jak trucizna, ale pod koniec smakuje jak nektar, i które pobudza do samorealizacji, nazywane jest szczęściem w naturze dobroci.

Tekst 18.38: Natomiast to szczęście, które czerpane jest z kontaktu zmysłów z przedmiotami zmysłów i które zdaje się być na początku nektarem, lecz w końcu okazuje się trucizną, jest szczęściem w naturze pasji.

Tekst 18.39: A to szczęście, które jest na samorealizację ślepe, które jest złudzeniem od początku do końca, i które powstaje ze snu, lenistwa i złudzenia – jest szczęściem w naturze ignorancji.

Tekst 18.40: Nie ma żadnej istoty ani tutaj, ani wśród półbogów na wyższych systemach planetarnych, która wolna byłaby od trzech sił zrodzonych z natury materialnej.

Tekst 18.46: Przez podporządkowanie Panu (wielbienie Pana), który jest źródłem wszystkich stworzeń i który przenika wszystko, człowiek może – pełniąc swoje obowiązki – stać się doskonałym.

Tekst 18.47: Lepiej pełnić obowiązki własne, choćby niedoskonale, niż przejmować obowiązki innych, nawet gdyby się je miało pełnić w sposób doskonały. Kto pełni nakazane obowiązki, będące w zgodzie z jego własną naturą, ten nigdy nie podlega grzesznym reakcjom.

Tekst 18.48: Każdy wysiłek okryty jest jakimś błędem, tak jak ogień okryty jest dymem. Dlatego nikt nie powinien porzucać pracy, która jest pochodną jego natury nawet, jeśli praca taka pełna jest wad.

Tekst 18.49: Kto jest opanowany, wolny od przywiązań i lekceważy wszelkie uciechy materialne, ten może – poprzez praktykę wyrzeczenia – osiągnąć najdoskonalszy stan wolności od reakcji.

Tekst 18.55: Jedynie przez służbę oddania (podporządkowanie) można poznać Mnie, Najwyższą Osobę Boga, takim jakim jestem. A będąc w pełni świadomym Mnie, dzięki takiemu oddaniu, można wejść do królestwa Boga.

Tekst 18.56: Mimo zaangażowania we wszelkiego rodzaju czynności, Mój czysty wielbiciel – chroniony przeze Mnie – osiąga wieczną i nieprzemijającą siedzibę dzięki Mojemu miłosierdziu.

Tekst 18.57: W każdym działaniu polegaj na Mnie i zawsze we Mnie szukaj schronienia. W takiej służbie oddania bądź zawsze w pełni Mnie świadom.

Tekst 18.58: Jeśli staniesz się świadomym Mnie, dzięki Mojej łasce pokonasz wszelkie przeszkody uwarunkowanego życia. Jeśli jednakże nie będziesz pracował w takiej świadomości, ale będziesz działał poprzez fałszywe ego, nie słuchając Mnie, doprowadzisz się do zguby.

Tekst 18.64: Wyjawię ci wiedzę najwyższą, najbardziej poufną ze wszystkich, ponieważ jesteś Moim bardzo drogim przyjacielem. Słuchaj Mnie uważnie, gdyż mówię dla twojej korzyści.

Tekst 18.65: Zawsze myśl o Mnie i zostań Moim wielbicielem. Czcij Mnie i składaj Mi hołd, a bez wątpienia przyjdziesz do Mnie. Obiecuję ci to, ponieważ jesteś Mi bardzo drogim przyjacielem.

Tekst 18.66 : Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się bezpośrednio Mnie. Ja wyzwolę ciebie od wszelkich następstw grzechów. Nie lękaj się więc.

Tekst 18.67: Tej poufnej wiedzy nie należy przekazywać tym, którzy nie posiadają wyrzeczenia, którzy nie są wielbicielami i nie pełnią służby oddania dla Mnie, ani też tym, którzy są o Mnie zazdrośni.

Tekst 18.68: Ale temu, kto ten najwyższy sekret tłumaczy Moim wielbicielom, gwarantowana jest czysta służba oddania, i w końcu powróci on do Mnie.

Tekst 18.69: Nie ma dla Mnie droższego od niego sługi w tym świecie, ani też nigdy droższego nie będzie.

Tekst 18.70: I orzekam, że ten, kto studiuje tę świętą rozmowę, wielbi Mnie całą swoją inteligencją.

Tekst 18.71: A ten, kto słucha z wiarą, i bez zazdrości – uwalnia się od następstw grzechów i osiąga pomyślne planety, gdzie zamieszkują pobożne istoty.

–––––––––––

Źródło: “Bhagavad Gita”